ഖാലിദ് റഹ്മാന്റെ വളരെ ഊർജ്ജസ്വലമായ ഊർജ്ജത്തിൽ തല്ലുമാലയിലെ ഭാവിയിലെ ഒരു പരിപാടിയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സംഗീത സംഘം വർത്തമാനകാലത്തിൽ സജ്ജീകരിച്ചിരിക്കുന്ന രംഗങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്തുകയും സ്കോർ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. വിനിമയുടെ ക്യാമറ പോലും പലപ്പോഴും ദൂരെ നിന്ന് ഷൂട്ട് ചെയ്യുന്നതിനു വിരുദ്ധമായി പഞ്ചുകൾക്കും കിക്കുകൾക്കുമൊപ്പം നീങ്ങുന്നു – ഇത് തീർച്ചയായും ഒരു പുതിയ സാങ്കേതികതയല്ല, എന്നാൽ ഇവിടെ ഈ രീതിയാണ് കൂടുതൽ ചേരുക.
ചിത്രത്തിന്റെ ട്രെയിലർ സബ്ടൈറ്റിൽ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഒരു പോരാട്ടം മറ്റൊന്നിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു കഥയാണിത്. കഥ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത് എന്നതിന് വിപരീതമായി ആഖ്യാനത്തിലാണ് പ്രാധാന്യം. ഒരു ബട്ടർഫ്ലൈ ഇഫക്റ്റ് സങ്കൽപ്പിക്കുക, എന്നാൽ ആനുപാതികമല്ലാത്ത നോൺ-ലീനിയർ ഫാഷനിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു – അതാണ് നിങ്ങൾക്കുള്ള തല്ലുമാല.
ആളുകൾ ഒരു സീനിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് വീഴുന്ന, കഥകൾ കഷണങ്ങളായി നൽകുന്ന, ദിശയില്ലാതെ സമയം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പോകുന്ന ഈ അസാധാരണമായ കഥപറച്ചിൽ മനസിലാക്കാൻ സിനിമയുടെ ആഴത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾ എടുത്തേക്കാം.
മറ്റൊരുരീതിയിൽ പറഞ്ഞാൽ തികച്ചും അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ക്ലൈമാക്സിന്റെ കാതൽ നാം അതിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ വെളിപ്പെടുന്നു. ഗംഭീരമായ ഒരു വിവാഹച്ചടങ്ങിൽ ഒരു കലഹം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നു, നമ്മൾ എങ്ങനെ ഈ ഘട്ടത്തിലെത്തുന്നു എന്നതാണ് സിനിമയുടെ ഇതിവൃത്തം. പക്ഷെ യാത്രയിൽ ഒരു വികാരവുമില്ല, അടിയും അടിയും അടിയും മാത്രം.
ഒരു ചെറിയ വഴക്ക് മറ്റൊന്നിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. മായയുടെയോ പൊള്ളയായ പുരുഷ അഹങ്കാരത്തിന്റെയോ വ്യാഖ്യാനമായി ഒരാൾ ഇതിനെ നോക്കിക്കാണാം, പക്ഷേ സിനിമയിലെവിടെയെങ്കിലും, സ്വാധീനിക്കുന്ന ഒരു കഥ പറയുന്നതിനെക്കാൾ ഡിസൈനിലും അവതരണത്തിലും എല്ലാം ഉണ്ടെന്ന് സമാധാനിക്കാം.
സിനിമയുടെ തുടക്കവും അവസാനവും ഒന്നുതന്നെ – സൗഹൃദത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന കലഹങ്ങൾ നാം കാണുന്നു. നായകൻറെ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചും പ്രേക്ഷകർക്ക് ഒരു ബോധം ലഭിക്കും, പക്ഷേ പിന്നാമ്പുറങ്ങളൊന്നുമില്ല. കല്യാണി പ്രിയദർശൻ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഫാത്തിമാ ബീവിയുടെ പ്രണയ-താൽപ്പര്യത്തിനും കാര്യമായ കാഴ്ചപ്പാട് നൽകിയിട്ടില്ല, മാത്രമല്ല ഇതിവൃത്തം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രധാന ഘടകമായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുകയും അവരുടെ പ്രണയം സ്ഥാപിതമായാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
എന്നാൽ കാറിനുള്ളിൽ ഒരു ആക്ഷൻ സെറ്റ് പീസ് ഉണ്ട്. ഈ രംഗം തന്റെ അക്രമാസക്തമായ തെറ്റിന് അമിതമായി നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാനുള്ള വില്ലന്റെ ശ്രമങ്ങളാണ്. ഹീറോയ്ക്ക് ശാരീരികമായി സ്കോറുകൾ പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ അദ്ദേഹം നായകനെ ഓഫ് ഗാർഡ് പിടിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ കോമഡിക്ക് മതിയായ ഇടമുള്ള അന്തരീക്ഷത്തിൽ പിരിമുറുക്കമുണ്ട്. ഷൈൻ ടോം ചാക്കോ തന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ മങ്ങിയതായി തോന്നിപ്പിക്കുന്നതിൽ മികച്ചവനാണ്. മിക്ക സംഭവങ്ങൾക്കും മുമ്പുള്ള ഒരു പ്രധാന വികാരത്തിന്റെ അഭാവമാണ് ആത്യന്തിക പഞ്ച് പാക്ക് ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് സിനിമയെ തടയുന്നത്.
പാട്ട് സീക്വൻസുകളുടെ പ്രൊഡക്ഷൻ ഡിസൈനിൽ ഒരുപാട് ആഹ്ലാദകരമായ അധികമുണ്ട്. എന്നാൽ സാങ്കേതിക വകുപ്പുകൾ പ്രാപ്തമാക്കിയ ഉച്ചത്തിലുള്ള പാക്കേജിംഗും അവതരണവും നീക്കം ചെയ്താൽ, വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അധികം ഉണ്ടാകില്ല. സുപ്രീം സുന്ദറിന്റെ സ്റ്റൈലിസ്റ്റിക് എന്നാൽ വളരെ വിശ്വസനീയമായ സ്റ്റണ്ടുകളും ജിംഷി ഖാലിദിന്റെ ഛായാഗ്രഹണത്തിലെ സിനിമാറ്റിക് ഫ്ലെക്സിംഗും മികച്ച ജോടിയാക്കുന്നു.
ഭൂതകാലത്തിലെ ഒരു പ്രാദേശിക കലഹത്തെ എങ്ങനെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു എന്നതിൽ സ്ഥലബോധവും ഐതിഹ്യവും ഉണ്ട്, എന്നാൽ എഴുത്തുകാർ (മുഹ്സിൻ പരാരിയും അഷ്റഫ് ഹംസയും) ഈ കോണിലേക്ക് കൂടുതൽ ടാപ്പ് ചെയ്യാതെ രണ്ട് സംഘങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കഥ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
