ഉള്ളൊഴുക്കിൽ അഞ്ജുവും (പാർവ്വതി തിരുവോത്ത്) അമ്മായിയമ്മ ലീലാമ്മയും (ഉർവ്വശി) അവർ തിരഞ്ഞെടുക്കാത്ത ജീവിതത്തിലാണ്. ഒരാൾ അതിനോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു, കുടുംബജീവിതത്തിലെ പോരാട്ടങ്ങളാൽ മയങ്ങി, ആ ജീവിതരീതി സംരക്ഷിക്കാൻ പോലും കൊതിക്കുന്നു, മറ്റേയാൾക്ക് അതിൽ നിന്ന് കരകയറാനുള്ള കുറച്ച് ധൈര്യം അവശേഷിക്കുന്നു.
അവരും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കായലിലെ ഒരു ദ്വീപിലെ അവരുടെ വീട്ടിൽ, അതിൽ വെള്ളപ്പൊക്കം ഉയരുന്നു, നവാഗത എഴുത്തുകാരനും സംവിധായകനുമായ ക്രിസ്റ്റോ ടോമി സംവേദനക്ഷമതയും തുറന്ന മനസ്സും കണക്കുകൂട്ടലുകളെ തകിടം മറിക്കുന്നു.
നിയന്ത്രിത അഭിനയത്തിൻ്റെ മാസ്റ്റർക്ലാസിൽ, സൂക്ഷ്മമായ ആംഗ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, വിനാശകരമായ പ്രഭാവം കൊണ്ടുവരുന്ന ഉർവ്വശിയെപ്പോലെ ഈ എണ്ണമറ്റ വികാരങ്ങൾ മറ്റാരും പകരില്ല. ചിലപ്പോൾ വിയോജിക്കുമ്പോൾ പോലും അത് നമ്മളെ അവരോടു കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നു .
ദീർഘമായ ഒരിടവേളയ്ക്ക് ശേഷം മലയാള സിനിമയിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവിൽ പാർവതിയും മികച്ച പ്രകടനം പുറത്തെടുക്കുന്നു. പ്രശാന്തിന് പ്രകടനത്തിന് കുറച്ച് സ്കോപ്പ് ലഭിക്കുമ്പോൾ കഴിവുള്ള നടനായ അർജുൻ രാധാകൃഷ്ണന് പരിമിതമായ ഒരെണ്ണം ലഭിക്കുന്നു. ഷെഹ്നാദ് ജലാൽ സിനിമയുടെ മൂഡ് അതിൻ്റെ എല്ലാ വിഷാദാത്മകമായ മഹത്വത്തിലും പകർത്തുന്നു.
മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ക്ലൈമാക്സിലെത്താൻ സ്ക്രിപ്റ്റ് സൗകര്യപ്രദമായ ചില വഴിത്തിരിവുകൾ എടുക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ലീലാമ്മയുടെ വഴിത്തിരിവും ഒരു കഥാപാത്രത്തിൻ്റെ ഭൂമിയോടുള്ള യുക്തിരഹിതമായ ആവശ്യവും അസാധാരണമായ ചില വൃത്തികെട്ട വരികളും, പക്ഷേ ശരിയായ വികാരങ്ങൾ ശരിയായ സമയത്ത് ഉണർത്തുന്ന ക്രാഫ്റ്റ് ആകെ മാറ്റുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ ഉള്ളുഴുക്കിലൂടെ , ക്രിസ്റ്റോ ടോമി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒരു ചലച്ചിത്ര സംവിധായകനായി തൻ്റെ വരവ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു .
