ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തികളുടെ വാഴ്ത്തപ്പെടാത്ത കാവൽക്കാർ

ഇന്ത്യയുടെ ഭൂപടത്തിൽ അതിർത്തി പ്രദേശമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പല സ്ഥലങ്ങളും സാധാരണക്കാർക്ക് ഇന്നും അപരിചിതമാണ്. എന്നാൽ ലഡാക്കിലെ നുബ്ര താഴ്‌വരയിലുള്ള താങ് ഗ്രാമം ചരിത്രവും ദേശസ്നേഹവും അതിർത്തി കാക്കുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ ത്യാഗവും ഒരുമിക്കുന്ന ഇടമാണ്. നിയന്ത്രണ രേഖയിൽ നിന്ന് വെറും 2.2 കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ഈ ഗ്രാമം ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തി ജീവിതത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയാണ് സമ്മാനിക്കുന്നത്.

1971ലെ ഇന്ത്യ- പാകിസ്ഥാൻ യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ത്യൻ സൈന്യം തിരിച്ചുപിടിച്ച പ്രദേശങ്ങളിലൊന്നാണ് താങ്. വിനോദസഞ്ചാരികൾക്ക് ഈ മേഖലയിലേക്ക് പ്രവേശനം അനുവദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പുറത്തിറക്കിയ ചില ഭൂപടങ്ങളിൽ പ്രദേശം നിയന്ത്രിത മേഖലയായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നതായും റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു.

നുബ്ര താഴ്‌വരയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഷ്യോക് നദിയുടെ തീരത്തുകൂടിയുള്ള യാത്ര സഞ്ചാരികളെ ലഡാക്കിന്റെ അതിമനോഹരമായ ഭൂപ്രകൃതിയിലൂടെ താങ്ങിലെത്തിക്കുന്നു. ഓറഞ്ച് നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന കടൽ ബക്ക്‌തോൺ ചെടികളും വിശാലമായ മലനിരകളും തണുത്ത കാറ്റും അതിർത്തി ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകളാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തികളായ പഞ്ചാബ്, രാജസ്ഥാൻ, മേഘാലയ, ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകൾ, കശ്മീർ, ലഡാക്ക് എന്നിവിടങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച അനുഭവങ്ങളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ് ലഡാക്കിലേക്കുള്ള യാത്രയെന്ന് ലേഖിക അർച്ചന മസിഹ് കുറിക്കുന്നു. പാകിസ്ഥാനുമായുള്ള നിയന്ത്രണ രേഖയും ചൈനയുമായുള്ള യഥാർഥ നിയന്ത്രണ രേഖയും സംബന്ധിച്ച ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ നേരിട്ടു കാണാൻ കഴിയുന്ന അപൂർവ അനുഭവമാണ് ഇവിടെ ലഭിക്കുന്നത്.

താങ്ങിൽനിന്ന് നിയന്ത്രണ രേഖയ്ക്കപ്പുറമുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ ദൃശ്യമാകുമ്പോൾ ഭൂപടത്തിൽ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന അതിർത്തികൾ യാഥാർഥ്യമായി മുന്നിലെത്തുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ മണ്ണിനോടുള്ള വൈകാരിക ബന്ധവും സ്വന്തമെന്ന തോന്നലും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന നിമിഷങ്ങളാണവയെന്ന് ലേഖനം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

1971-ലെ യുദ്ധത്തിന്റെ ഓർമകൾ

താങ്ങിൽ എത്തുന്നതിന് ഏകദേശം 30 കിലോമീറ്റർ മുമ്പാണ് ‘1971 കഫേ’. ഇന്ത്യയുടെ സൈനിക ചരിത്രത്തിലെ നിർണായക അധ്യായമായ 1971-ലെ യുദ്ധത്തിന്റെ ഓർമയ്ക്കായാണ് കഫേയ്ക്ക് ഈ പേര് നൽകിയിരിക്കുന്നത്.

യുദ്ധത്തിന് മുമ്പ് ബോഗ്ഡാങ് ആയിരുന്നു ഇന്ത്യൻ ഭാഗത്തെ അവസാന ഗ്രാമമെന്ന് കഫേ ഉടമ ഓർമിക്കുന്നു. ഷ്യോക് നദിയുടെ മറുകരയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യൻ പതാക കാറ്റിൽ പാറുന്നത് കഫേയുടെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് കാണാം. ലളിതവും രുചികരവുമായ ബാൾട്ടി ഭക്ഷണത്തിനും ഈ ഇടം ശ്രദ്ധേയമാണ്.

എന്നാൽ കഫേയുടെ പ്രത്യേകത ഭക്ഷണം മാത്രമല്ല. ഗ്രാമത്തിന്റെ ചരിത്രവും നാട്ടുകാരുടെ സംഭാവനകളും ത്യാഗങ്ങളും വിവരിക്കുന്ന എഴുത്തുകൾ ചുവരുകളിൽ ഇടംപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. തലമുറകളായി അതിർത്തി സംരക്ഷണത്തിൽ പങ്കുവഹിച്ച ജനങ്ങളുടെ ഓർമകൾക്ക് ആദരമർപ്പിക്കുന്ന ചരിത്രരേഖ കൂടിയാണിത്.

സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമാകാൻ വന്ന ഗ്രാമം

ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയ കാലത്ത് ബോഗ്ഡാങ് ഏകദേശം ഒരു മാസത്തോളം ആരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്ത പ്രദേശമായി തുടർന്നുവെന്നാണ് കഫേയിലെ ചരിത്രവിവരണം പറയുന്നത്. പിന്നീട് ഗ്രാമവാസികൾ വെള്ളക്കൊടിയുമായി അടുത്തുള്ള ഇന്ത്യൻ സൈനിക പോസ്റ്റിലെത്തി ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമാകാനുള്ള ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു.

ടിബറ്റൻ- ബാൾട്ടി പാരമ്പര്യമുള്ള മുസ്ലിം ജനവിഭാഗമാണ് ഗ്രാമത്തിൽ താമസിക്കുന്നത്. സൈനികർക്ക് താമസസൗകര്യം ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ സ്വന്തം വീടുകൾ അവർക്ക് തുറന്നുകൊടുത്തു.

ഏകദേശം ഒരു വർഷത്തോളം സൈനികർ ഗ്രാമവാസികൾക്കൊപ്പം താമസിച്ചു. ദുഷ്‌കരമായ ഭൂപ്രദേശത്ത് മരങ്ങൾ മുറിച്ചും ഭക്ഷണവും ഇന്ധനവും എത്തിച്ചും നാട്ടുകാർ സൈന്യത്തെ സഹായിച്ചു. പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാതെയായിരുന്നു ഈ സേവനം.

പിന്നീട് ഇവിടെ നിന്ന് അധികം അകലെയല്ലാതെ തോയിസ് വ്യോമതാവളം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ നിർമാണത്തിലും പ്രദേശവാസികൾ പങ്കാളികളായി.

സിയാച്ചിനിലേക്കുള്ള സൈനിക പിന്തുണ

ലഡാക്കിലെ തന്ത്രപ്രധാനമായ വ്യോമതാവളമാണ് തോയിസ്. സിയാച്ചിൻ ഹിമാനിയിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ സൈനികർക്ക് ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകുന്നതിൽ ഈ കേന്ദ്രത്തിന് നിർണായക പങ്കുണ്ട്.

തോയിസിൽ നിന്നുള്ള വിമാനങ്ങൾ സൈനികരെ ബേസ് ക്യാമ്പിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിനും ഭക്ഷണവും മറ്റ് അവശ്യവസ്തുക്കളും എത്തിക്കുന്നതിനും അടിയന്തര ഒഴിപ്പിക്കലുകൾ നടത്തുന്നതിനും ഉപയോഗിക്കുന്നു. അതിർത്തിയിലെ ദുഷ്‌കരമായ കാലാവസ്ഥയിലും ഭൂപ്രകൃതിയിലും സൈനിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ സുഗമമാക്കുന്നതിൽ ഈ വ്യോമതാവളം വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

തോയിസിന്റെ നിർമാണത്തിനും അതിർത്തി മേഖലയിലെ റോഡ് വികസനത്തിനും നാട്ടുകാരുടെ അധ്വാനവും വൈദഗ്ധ്യവും പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. സൈന്യവും പ്രദേശവാസികളും തമ്മിലുള്ള സഹകരണത്തിന്റെ പ്രധാന ഉദാഹരണമാണ് ഈ ചരിത്രം.

ഗ്രാമവാസികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ

1971 കഫേയുടെ ചുവരിലെ മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയമായ പരാമർശം നാട്ടുകാരുടെ ജീവിതത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന ഒരു സിവിൽ സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനെക്കുറിച്ചാണ്. ‘മിസ്റ്റർ മേനോൻ, കമ്മീഷണർ’ എന്ന പേരിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന വ്യക്തി നുബ്രയുടെ ചുമതലയിലുണ്ടായിരുന്ന അസിസ്റ്റന്റ് കമ്മീഷണർ കെഡി മേനോനാണെന്ന് ലേഖിക പിന്നീട് കണ്ടെത്തി.

അന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ ഫ്രണ്ടിയർ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് സർവീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന മേനോൻ, തോയിസ് വ്യോമതാവളം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും അതിർത്തി മേഖലയിലെ റോഡുകൾ നിർമിക്കുന്നതിലും പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചതായി ലേഖനം പറയുന്നു.

നിർമാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി നാട്ടുകാരുടെ സഹായം തേടിയ അദ്ദേഹം പ്രതിഫലമായി ഭൂമി നൽകാനും നിർദേശിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രദേശത്തിന്റെ ദുർഘടമായ ഭൂപ്രകൃതി കാരണം ആ ഭൂമി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നതിൽ പരിമിതികളുണ്ടായി.

വിനോദ സഞ്ചാരികളുടെ തിരക്കുള്ള ഒരു കഫേയുടെ ചുവരിൽ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷവും ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ പേര് ആദരവോടെ നിലനിൽക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എത്രത്തോളം സ്വാധീനം ചെലുത്തിയെന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്.

അതിർത്തി കാക്കുന്നതിൽ നാട്ടുകാരുടെ ത്യാഗവും

1971 കഫേയിലെ ചുമരെഴുത്തുകൾ അതിർത്തി സംരക്ഷണത്തിൽ സാധാരണക്കാർ വഹിച്ച പങ്കിന്റെ വിശദാംശങ്ങളും പങ്കുവയ്ക്കുന്നു.

• സിക്കന്ദർ അലിയുടെ ത്യാഗം: 1971-ലെ യുദ്ധകാലത്ത് മഞ്ഞുവീഴുന്ന രാത്രിയിൽ ബോട്ടിൽ വെടിക്കോപ്പുകളും സൈനികരെയും കൊണ്ടുപോകുന്നതിനിടെ അദ്ദേഹം മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
• ദുർഘടമായ വഴികളിലൂടെ ചരക്കുനീക്കം: കുതിരപ്പാതകൾ പോലുമില്ലാത്ത കാലത്ത് തോയിസിൽ നിന്ന് തന്ത്രപ്രധാനമായ സൈനിക പോസ്റ്റുകളിലേക്ക് ആവശ്യസാധനങ്ങൾ ചുമന്നുകൊണ്ടുപോയ നാട്ടുകാരുടെ സേവനം.
• തുര്‍തുക്കിന്റെ പ്രതിരോധം: 1971-ലെ യുദ്ധത്തിൽ തുര്‍തുക്കിന്റെ പ്രതിരോധത്തിൽ പങ്കെടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ 80 യുവാക്കളുടെ സംഭാവന.
• സിയാച്ചിനിലേക്കുള്ള പിന്തുണ: 1999ൽ സിയാച്ചിനിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കാൻ ഓരോ വീട്ടിൽ നിന്നും ആളുകളെ അയച്ചതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം.

ഈ സംഭവങ്ങൾ അതിർത്തി സംരക്ഷണം യൂണിഫോം ധരിച്ച സൈനികരുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമല്ലെന്നും അതിന് പിന്നിൽ സാധാരണക്കാരുടെ അധ്വാനവും ധൈര്യവും ത്യാഗവുമുണ്ടെന്നും ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

ജനങ്ങൾ, രാജ്യത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ കാവൽക്കാർ

1971 കഫേയിൽ ചെലവഴിച്ച സമയം അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാരുടെ സംഭാവനകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു.

റോഡിലൂടെ നടന്നുപോകുന്നവരും കടകളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരും വീടുകൾക്കു പുറത്തിരുന്ന് ദൈനംദിന ജോലികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരുമായ ആളുകളുടെ കുടുംബചരിത്രങ്ങളിൽ സൈനികരെ സഹായിച്ച അനുഭവങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വ്യോമതാവളങ്ങൾ നിർമിക്കുന്നതിലും റോഡുകൾ ഒരുക്കുന്നതിലും ദുർഘടമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളിലൂടെ വെടിക്കോപ്പുകൾ എത്തിക്കുന്നതിലും സൈനികർക്ക് താമസസൗകര്യം നൽകുന്നതിലും അവരുടെ മുൻതലമുറകൾ പങ്കുവഹിച്ചു.

ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തികൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ സൈനികർക്കൊപ്പം നിന്ന ഈ സാധാരണക്കാരുടെ സംഭാവനകൾ പലപ്പോഴും പൊതുചർച്ചകളിൽ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാറില്ല. എന്നാൽ താങ്, ബോഗ്ഡാങ് പോലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളുടെ ചരിത്രം രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ ഭൂപടത്തിലെ വരകൾ മാത്രമല്ലെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

അവിടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഓർമകളും അധ്വാനവും ത്യാഗവും ചേർന്നാണ് അതിർത്തികളുടെ ചരിത്രം രൂപപ്പെടുന്നത്. സ്വന്തം നാടിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസകരമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ സൈനികർക്കൊപ്പം നിന്ന ജനങ്ങളുടെ കഥകൾ ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തി ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഭാഗമാണ്. -ലേഖിക അർച്ചന മസിഹ്