ഇന്ത്യയുടെ സുരക്ഷാ വെല്ലുവിളികൾ ഇനി രണ്ട് അതിർത്തികളിലെ സൈനിക സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ചൈനയും പാകിസ്ഥാനും തമ്മിലുള്ള സൈനിക സഹകരണം ആയുധക്കച്ചവടത്തിനും നയതന്ത്ര പിന്തുണയ്ക്കും അപ്പുറം സാങ്കേതികവിദ്യ, ഇന്റലിജൻസ്, സൈബർ സംവിധാനം, ബഹിരാകാശ നിരീക്ഷണം, നാവികശക്തി തുടങ്ങി വിവിധ മേഖലകളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ സംയോജിത സൈനിക പങ്കാളിത്തമാണ് ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ ആസൂത്രണത്തിന് പുതിയ വെല്ലുവിളിയാകുന്നത്.
യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ, മിസൈലുകൾ, അന്തർവാഹിനികൾ, റഡാറുകൾ, ഡ്രോണുകൾ, വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ പാകിസ്ഥാന്റെ പ്രധാന പ്രതിരോധ പങ്കാളിയായി ചൈന മാറിയിട്ടുണ്ട്. സംയുക്തമായി വികസിപ്പിച്ച JF-17 തണ്ടർ യുദ്ധവിമാനവും J-10CE വിമാനങ്ങളും PL-15E മിസൈലുകളും ഈ സഹകരണത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു. എട്ട് ഹാംഗോർ ക്ലാസ് അന്തർവാഹിനികളുടെ നിർമാണത്തിലൂടെ ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്ര മേഖലയിലെ നാവികശക്തിയിലും പാകിസ്ഥാൻ ശേഷി വർധിപ്പിക്കുകയാണ്.
ആയുധങ്ങൾക്കപ്പുറം പരിശീലനം, ഇലക്ട്രോണിക് യുദ്ധം, ഉപഗ്രഹ നിരീക്ഷണം, വിവര കൈമാറ്റം എന്നിവയിലും ഇരു രാജ്യങ്ങളും സഹകരിക്കുന്നു. ഇതോടെ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഏകോപിതമായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം രൂപപ്പെടുന്നുവെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. 2025ലെ ഇന്ത്യ–പാകിസ്ഥാൻ ഏറ്റുമുട്ടലിനിടെ ചൈന നൽകിയതായി പറയപ്പെടുന്ന റഡാർ, ഇന്റലിജൻസ് സഹായങ്ങളും ഈ ആശങ്കയ്ക്ക് ആക്കം കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആവശ്യമായത് അതിർത്തികളിൽ സൈനിക സന്നാഹം വർധിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല. കര, നാവിക, വ്യോമ സേനകളുടെ വിവരശേഖരണവും പ്രവർത്തനങ്ങളും ഏകോപിപ്പിക്കുന്ന മൾട്ടി-ഡൊമെയ്ൻ പ്രതിരോധ സംവിധാനം, തദ്ദേശീയ ആയുധ-സാങ്കേതിക വികസനം, ശക്തമായ ഇന്റലിജൻസ് ശൃംഖല, ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ നാവിക സാന്നിധ്യം എന്നിവ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. രണ്ട് അതിർത്തികളിലെ ഭീഷണികളെ വെവ്വേറെ കാണാതെ, സാങ്കേതികവും സൈനികവുമായ കൂട്ടായ്മയായി വിലയിരുത്തി സമഗ്രമായ പ്രതിരോധ തന്ത്രം രൂപപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് മുന്നിലുള്ള പ്രധാന ദൗത്യം.
