മണിപ്പൂർ കലാപവും മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടിംഗും

എല്ലാ ദിവസവും പുതിയ സംഭവവികാസങ്ങൾ അരങ്ങേറുകയാണ് ദേശീയ അന്തർദേശീയ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായ മണിപ്പൂരിൽ. അസമിലേക്കും മറ്റ് അതിർത്തി സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും പലായനം ചെയ്യുന്ന മെയ്തികളും കുക്കികളും, തുറയിൽ ഒരു പുതിയ ശീതകാല തലസ്ഥാനം വേണമെന്ന ദീർഘകാലമായുള്ള ആവശ്യം മൂലം മേഘാലയയിൽ പുതിയ അക്രമങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നു .മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ വടക്കുകിഴക്കൻ ഇന്ത്യ ഒടുവിൽ ദേശീയ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി- എന്നാൽ അത് തെറ്റായ കാരണങ്ങളാലാണ് എന്ന് പാരായാതെ വയ്യ.

2023 മെയ് മുതൽ, മണിപ്പൂർ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന വംശീയ അക്രമത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. കലാപത്തിന്റെ തീജ്വാല എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കുറയുമെന്ന സൂചനയില്ല. അടുത്തിടെ എടുത്തുകളഞ്ഞ ഇന്റർനെറ്റ് ഉപരോധം ഭയാനകമായ നിരവധി അതിക്രമങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടിയിട്ടുണ്ട്, അതിലുപരിയായി, ഏത് സംഘട്ടനത്തിന്റെയും ഉടനടി ഇരകളാകുന്നതാവട്ടെ ഏറ്റവും ദുർബലരായ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമാണ്.

മണിപ്പൂരിലെ നിലവിലെ സാഹചര്യം രാഷ്ട്രീയ വർഗത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണത്തിന്റെ പരാജയത്തിന്റെയും മാത്രമല്ല, തെറ്റായ മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടിംഗിന്റെയും കൂടിയാണ്. ഈ അടുത്ത മാസങ്ങളിൽ ഉയർന്നുവന്ന മാധ്യമ വിവരണം മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളിലെ ഒരു വിഭാഗം, ചില അന്താരാഷ്ട്ര പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നവർ എന്നിവരാൽ രൂപപ്പെട്ടതാണ്, അവർ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് ഈ വിഷയത്തിൽ വിദഗ്ധരായിത്തീർന്നു, അത് ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദോഷം ചെയ്തു.

ചരിത്രപരമായ പാർശ്വവൽക്കരണവും ഈ മേഖലയ്ക്ക് ദീർഘകാല ശ്രദ്ധ നൽകുന്നതിൽ കേന്ദ്രസർക്കാർ പരാജയവും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് വടക്കുകിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾക്ക് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. സംഘർഷം, അക്രമം, കലാപം, സൈനികവൽക്കരണം എന്നിവയുടെ വീക്ഷണത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ പ്രദേശം പ്രധാനമായും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത്.

തദ്ദേശീയരുടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും അവകാശങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന വിനോദസഞ്ചാര പദ്ധതികളും വികസന പദ്ധതികളും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് ശരിയായ കാരണങ്ങളാലല്ല, ആഖ്യാനം മാറാൻ തുടങ്ങിയത് കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളിൽ മാത്രമാണ്.

മണിപ്പൂരിലെ സംഘർഷം അവിശ്വസനീയമാംവിധം സങ്കീർണ്ണവും ബഹുമുഖവുമാണ് – വംശീയ അക്രമത്തെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തുന്നതിൽ വർഷങ്ങളോളം വൈദഗ്ധ്യമുള്ള പ്രദേശത്തുനിന്നും പുറത്തുനിന്നും ഉള്ള പണ്ഡിതന്മാർക്ക് മണിപ്പൂരിൽ അത് എത്രത്തോളം വർദ്ധിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. നിർഭാഗ്യവശാൽ, മണിപ്പൂരിനെയും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെയും ജനങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ധാരണകൾ വീണ്ടും രൂപപ്പെടുന്നത് ഭരണകൂട സ്വാധീനമുള്ള മാധ്യമ ഭീമന്മാരാണ്, അവർ മണിപ്പൂരിനെക്കുറിച്ച് മുമ്പ് കാര്യമായ അറിവില്ലായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ പോലും സൂക്ഷ്മമായ വീക്ഷണം കൊണ്ടുവരാൻ പ്രയാസമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിഭാഗം മാധ്യമങ്ങളുടെ ആപേക്ഷിക അജ്ഞതയാണ് വീക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം പലപ്പോഴും വഷളാക്കുന്നത്. വളരെക്കുറച്ച് മീഡിയ പോർട്ടലുകൾ ഒഴികെ, കൂടുതലും ഡിജിറ്റൽ ഇടത്തിൽ – ഈ വിഷയത്തിൽ പ്രശംസനീയമായ റിപ്പോർട്ടിംഗും ചർച്ചകളും നടത്തിയ ചിലർ – അന്തർദേശീയവും ദേശീയവുമായ മാധ്യമങ്ങൾ ഈ വിഷയത്തെ ഗോത്രവർഗവും ആദിവാസികളല്ലാത്തവരും എന്ന ലളിതമായ ലേബലുകളിലേക്കോ മതപരമായ സംഘട്ടനത്തിലേക്കോ ചുരുക്കി. ഹിന്ദു മെയ്റ്റീസ്’, ‘ക്രിസ്ത്യൻ കുക്കികൾ’ -എന്നതിലേക്കോ ഒതുക്കി.

” ഇന്ത്യയിൽ ക്രിസ്ത്യൻ സ്ത്രീകൾ നഗ്നരായി പരേഡ് ” ( ടെലിഗ്രാഫ് യുകെ) അല്ലെങ്കിൽ ” ഇന്ത്യയിലെ മണിപ്പൂരിൽ ഗോത്രവർഗ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കെതിരായ അക്രമം ” ( USCIRF ), ” ഇന്ത്യയുടെ വടക്കുകിഴക്കൻ പ്രദേശം എങ്ങനെയാണ് വംശീയ മതപരമായ ടിൻഡർബോക്സായി മാറുന്നത് ” എന്നിങ്ങനെയുള്ള സെൻസേഷണൽ തലക്കെട്ടുകൾ പ്രശസ്തമായ അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ( ടിആർടി വേൾഡ് ) ഇത് ലളിതവും ഇടുങ്ങിയതുമായ ഒരു റിഡക്ഷനിസ്റ്റ് സമീപനം കൂടുതൽ ശാശ്വതമാക്കുന്നു.

വസ്തുനിഷ്ഠത പൂർണ്ണമായും നഷ്‌ടപ്പെടുകയും ഏകപക്ഷീയമായ ആഖ്യാനത്തിലേക്ക് ചായുകയും ഒരു ഗ്രൂപ്പിനെ മറുവശത്ത് മനുഷ്യത്വരഹിതമാക്കുകയും വിഭജന രാഷ്ട്രീയത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ചില പാനലിസ്‌റ്റുകളുടെയും അവതാരകരുടെയും പക്ഷപാതപരമായ അടിയൊഴുക്കുകൾ അവഗണിക്കാനാവില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, കൊളോണിയൽ ശക്തികൾ സ്ഥാപിച്ച ഭൂപ്രകൃതി നിർണ്ണയത്തിൽ വേരൂന്നിയ ആഴമേറിയ ചരിത്രങ്ങൾ, കുന്നുകളിലെയും താഴ്‌വരയിലെയും ആളുകൾ തമ്മിലുള്ള സാമൂഹിക-സാംസ്‌കാരിക സമാനതകൾ ഇല്ലാതാക്കി.

മീഡിയ എക്കോ-ചേമ്പറുകളുടെ ഈ ലെൻസ് മാറ്റുന്നത് വടക്കുകിഴക്കിന് പുറത്തുള്ള ആളുകളെ മതപരവും വംശീയവുമായ തെറ്റുകൾ, കലാപം, മയക്കുമരുന്ന് വ്യാപാരം എന്നിവയ്‌ക്കപ്പുറം പ്രദേശത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുമായിരുന്നു. കുക്കികളെ ഭീകരവാദികളായും പോപ്പി കൃഷിക്കാരായും ആക്രമണകാരികളായും ചിത്രീകരിക്കുന്ന മുഖ്യധാരാ ആഖ്യാനം, മെയ്തികളെ ഭീകരതയുടെയും മയക്കുമരുന്ന് കാർട്ടലുകളുടെയും ഇരകളായി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, മണിപ്പൂരിലെ സങ്കീർണ്ണമായ സംഘർഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വളരെ ലളിതവും പക്ഷപാതപരവുമായ കാഴ്ചപ്പാടാണ്.

മണിപ്പൂരിനെ ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുമായി സംയോജിപ്പിച്ച കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടത്തിലെ സംഘർഷത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ സന്ദർഭം അംഗീകരിക്കുന്നതിൽ ഈ ആഖ്യാനം പരാജയപ്പെടുന്നു. കൊളോണിയൽ ശക്തികൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന അതിരുകളും തുടർന്നുള്ള രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളും മണിപ്പൂരിലെ വിവിധ വംശീയ വിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.

കുക്കി, മെയ്തേയ് കമ്മ്യൂണിറ്റികൾക്ക് നിയമാനുസൃതമായ ചരിത്രപരമായ ആവലാതികളും പ്രദേശത്തെ ഭൂമിയുടെയും വിഭവങ്ങളുടെയും അവകാശവാദങ്ങളുണ്ട്. കൂടാതെ, ഭീകരവാദവും പോപ്പി കൃഷിയും ഒരു വംശീയ വിഭാഗത്തിന് മാത്രമായി ആരോപിക്കുന്നത് ഈ മേഖലയിലെ അക്രമത്തിന്റെയും അസ്ഥിരതയുടെയും ഉറവിടങ്ങളെ വളരെ ലളിതമാക്കുന്നു.

മണിപ്പൂരിലെ സംഘർഷം ഒരു സംഘത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് ചുരുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഘടകങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണമായ ഇടപെടലാണ്. അത്തരമൊരു ഏകപക്ഷീയമായ ആഖ്യാനം സ്റ്റീരിയോടൈപ്പുകൾ ശാശ്വതമാക്കുന്നു, ഭിന്നതകൾ ആഴത്തിലാക്കുന്നു, സംഘർഷത്തിന് ശാശ്വതവും നീതിയുക്തവുമായ പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു.

സംഘട്ടന മേഖലകളിലും കൂട്ട അതിക്രമങ്ങളിലും മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടിംഗ് കാര്യമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. സത്യം അവതരിപ്പിക്കുകയും സാഹചര്യത്തിന്റെ സങ്കീർണതകൾ അനാവരണം ചെയ്യുകയും ഓരോ പൗരനെയും സങ്കീർണ്ണതകൾ ഗ്രഹിക്കാനും വിവരമുള്ള ചർച്ചകളിൽ ഏർപ്പെടാനും പ്രാപ്തരാക്കുക എന്ന ഉത്തരവാദിത്തം അത് വഹിക്കുന്നു.

നിരുത്തരവാദപരമായ മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടിംഗിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ കാണിക്കാൻ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ധാരാളം ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷപാതപരമായ മാധ്യമ കവറേജ് അക്രമത്തിനും മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനത്തിനും എങ്ങനെ സംഭാവന നൽകുമെന്നതിന്റെ ദാരുണമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി റുവാണ്ടൻ വംശഹത്യ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

മണിപ്പൂർ പ്രതിസന്ധിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ആഖ്യാനം മറ്റ് അസ്ഥിരമായ വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും കടുത്ത സ്വാധീനം ചെലുത്തുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അത് ന്യൂനപക്ഷ അവകാശങ്ങൾ, സ്വയംഭരണത്തിനുള്ള ആവശ്യം, ഭൂമിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സംഘർഷം എന്നിങ്ങനെ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ ഇതിനകം നടക്കുന്നുണ്ട്. ഒപ്പം പ്രദേശികതയും ആശങ്കയിലാണ്.

സംസ്ഥാനവും അല്ലാത്തതുമായ സൈനികവൽക്കരണത്തിന്റെ ചരിത്രമുള്ള ഒരു പ്രദേശം, വടക്കുകിഴക്കിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും സായുധ സേനയുടെ പ്രത്യേക അധികാര നിയമം (AFSPA) എടുത്തുകളഞ്ഞത് അടുത്തിടെയാണ്. മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്ന ക്രൂരമായ നിയമങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത് നിയമാനുസൃതമാക്കാൻ സംസ്ഥാനത്തിന് നിലവിലെ പ്രതിസന്ധി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ഉയർന്ന സാധ്യതയുണ്ട്.

അന്തർദേശീയവും ദേശീയവുമായ മാധ്യമങ്ങളെ പക്ഷപാതവും തെറ്റായ വിവരങ്ങളും വഴി തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമ്പോൾ, വിവരമുള്ള അഭിപ്രായം പറയാനുള്ള ശേഷിയില്ലാത്ത ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വ്യക്തികളെ അവർ എങ്ങനെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുമെന്ന ആശങ്ക ഉയർത്തുന്നു. കൂടുതൽ വസ്തുനിഷ്ഠവും സുദൃഢവുമായ വീക്ഷണം നൽകുന്നതിനുപകരം തെറ്റായ വിവരണങ്ങളിലേക്ക് മാധ്യമങ്ങൾ പോഷിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ് മണിപ്പൂരിലെ സാഹചര്യം.

മണിപ്പൂർ പ്രതിസന്ധി ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയ്ക്ക് ഇന്ധനം നൽകുന്നതിനായി ഒരു വിഭാഗം മാധ്യമങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന ധ്രുവീകരിക്കപ്പെട്ടതും വളരെ ലളിതവുമായ മാധ്യമ വിവരണത്തിൽ നിന്ന് മാറേണ്ടതുണ്ട്. രണ്ട് പാർലമെന്ററി സീറ്റുകൾ മാത്രമുള്ള, ഒരുപക്ഷേ, വലിയ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയ അൽഗോരിതത്തിൽ മണിപ്പൂരിന്റെ പ്രാധാന്യം ശക്തരായ യുപിയെയോ പശ്ചിമ ബംഗാളിനെയോ അപേക്ഷിച്ച് നിസ്സാരമാണ്.

ഉടനടി ലഘൂകരിക്കുന്നതും സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നതും ഒരു വിദൂര സ്വപ്‌നമായതിനാൽ, സംസ്ഥാനത്തും കേന്ദ്രത്തിലും അധികാരത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ വർഗ്ഗം ഉണർന്ന് കൂടിയാലോചനയും പങ്കാളിത്തവുമുള്ള ബഹുമുഖങ്ങളിലൂടെ അടിയന്തര അഭ്യർത്ഥന നടത്തേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

സംഘർഷങ്ങളാൽ തകർന്ന പ്രദേശമെന്ന ഖ്യാതിയെ മറികടക്കേണ്ട സംസ്ഥാനം എന്നതിലുപരി മണിപ്പൂ- എങ്ങനെ നേടാനാകും, നമ്മൾ കണ്ട സംഘർഷത്തിന്റെയും അക്രമത്തിന്റെയും വ്യാപ്തിയും വലുതും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ചോദ്യമാണ്. ഒരാൾ ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം പരിഹാരം ലളിതമല്ല. ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒളിംപിക്‌സ് പുരസ്‌കാരങ്ങൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ മാത്രം ഓർമ്മയിൽ പെടുന്ന സംസ്ഥാനം മണിപ്പൂരായിരിക്കില്ല. കലഹങ്ങളുടെ തലക്കെട്ടുകൾക്കപ്പുറം, മണിപ്പൂർ വൈവിധ്യത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രമാണ്, ഗഹനമായ കഥകളുടെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെയും സ്ഥലമാണ്.

( കടപ്പാട്- മിനാക്ഷി ബുജാർബറുവയും ഋതുപർണ കൗശിക് ഭട്ടാചാര്യയും ഓൺലൈൻ മാധ്യമമായ ‘ദി വയർ’ ൽ എഴുതിയ ലേഖനത്തിന്റെ പരിഭാഷ. ഇരുവരും അസമിൽ നിന്നുള്ള ഗവേഷകരാണ്.)