ജപ്പാനിലെ അവസാനത്തെ അതിജീവിച്ചവർ പറയുന്നു: ‘ആറ്റം ബോംബ് നരകം ഇനി ഒരിക്കലും സംഭവിക്കരുത്’

പകൽ നേരത്ത് ആയിരുന്നു. പക്ഷേ ഇതിനകം ചൂടായിരുന്നു. നെറ്റിയിൽ നിന്ന് വിയർപ്പ് തുടച്ചപ്പോൾ, ചീക്കോ കിരിയാക്കെ കുറച്ച് തണൽ തേടി. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു അന്ധമായ വെളിച്ചം ഉണ്ടായിരുന്നു. 15 വയസ്സുകാരി ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തത് പോലെയുള്ള സംഭവം. 1945 ഓഗസ്റ്റ് 6ന് 08:15 ആയിരുന്നു.
സൂര്യൻ വീണതുപോലെ തോന്നിയത് അവർ ഓർമ്മിക്കുന്നു.

ചിക്കോയുടെ സ്വന്തം നഗരമായ ഹിരോഷിമയിൽ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് ഒരു അണുബോംബ് വർഷിച്ചിരുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ ആദ്യമായി ആണവായുധം ഉപയോഗിച്ചത്. രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിൽ ജർമ്മനി യൂറോപ്പിൽ കീഴടങ്ങിയപ്പോൾ പോരാടുന്ന സഖ്യശക്തികൾ ജപ്പാനുമായി യുദ്ധത്തിലായിരുന്നു.

ചിക്കോ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. എന്നാൽ പല മുതിർന്ന വിദ്യാർത്ഥികളെയും പോലെ യുദ്ധസമയത്ത് ഫാക്ടറികളിൽ ജോലിക്ക് അയച്ചിരുന്നു. പരിക്കേറ്റ ഒരു സുഹൃത്തിനെ പുറകിൽ താങ്ങി അവൾ സ്‌കൂളിലേക്ക് കുതിച്ചുചാടി. നിരവധി വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഗുരുതരമായി പൊള്ളലേറ്റിരുന്നു. ഹോം ഇക്കണോമിക്‌സ് ക്ലാസ്സ്‌റൂമിൽ നിന്ന് കണ്ടെടുത്ത പഴകിയ എണ്ണ അവരുടെ മുറിവുകളിൽ പുരട്ടി.

“അതായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് അവർക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരു ചികിത്സ. അവർ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി മരിച്ചു, ”ചിക്കോ പറയുന്നു. “അതിജീവിച്ച ഞങ്ങളുടെ മുതിർന്ന വിദ്യാർത്ഥികളോട് കളിസ്ഥലത്ത് ഒരു കുഴി കുഴിക്കാൻ ഞങ്ങളുടെ അധ്യാപകർ നിർദ്ദേശിച്ചു, ഞാൻ എൻ്റെ സഹപാഠികളെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് സംസ്കരിച്ചു. എനിക്ക് അവരോട് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി.” ചിക്കോ പറഞ്ഞു.

ചിക്കോയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ 94 വയസ്സായി. ഹിരോഷിമയിലും നാഗസാക്കിയിലും അണുബോംബുകൾ വർഷിച്ചിട്ട് ഏകദേശം 80 വർഷമായി, അതിജീവിച്ച ഇരകൾക്ക് ജപ്പാനിലെ ഹിബകുഷ എന്നറിയപ്പെടുന്ന അവരുടെ കഥകൾ പറയാൻ സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. പലരും ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളുമായി ജീവിച്ചു. ഉറ്റവരെ നഷ്ടപ്പെട്ടു, ആണവ ആക്രമണം കാരണം വിവേചനം അനുഭവിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, അവർ ഒരു ബിബിസി ടു ഫിലിമിനായി അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ പങ്കിടുകയായിരുന്നു. ഭൂതകാലത്തെ ഡോക്യുമെൻ്റ് ചെയ്യുന്നതിനാൽ ഇത് ഭാവിയിലേക്കുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി പ്രവർത്തിക്കും.

ദുരിത ദുഃഖത്തിന് ശേഷം, അവരുടെ നഗരത്തിലേക്ക് പുതിയ ജീവിതം തിരിച്ചുവരാൻ തുടങ്ങി. “75 വർഷത്തേക്ക് പുല്ല് വളരില്ലെന്ന് ആളുകൾ പറഞ്ഞു. “അടുത്ത വർഷം വസന്തത്തോടെ കുരുവികൾ തിരിച്ചെത്തി.” ചിക്കോ പറഞ്ഞു.

തൻ്റെ ജീവിതകാലത്ത്, താൻ പലതവണ മരണത്തോട് അടുത്തിരുന്നുവെങ്കിലും മഹത്തായ ഒന്നിൻ്റെ ശക്തിയാലാണ് തന്നെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തിയതെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്ന് ചിക്കോ പറയുന്നു. ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഹിബകുഷയിൽ ഭൂരിഭാഗവും ബോംബ് സ്‌ഫോടന സമയത്ത് കുട്ടികളായിരുന്നു. ഹിബാകുഷ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ “ബോംബ് ബാധിത ആളുകൾ” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിനാൽ പ്രായമായപ്പോൾ ആഗോള സംഘർഷങ്ങൾ രൂക്ഷമായി. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു ആണവ വർദ്ധനവിൻ്റെ അപകടസാധ്യത എന്നത്തേക്കാളും കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യമായി തോന്നുന്നു.

“എൻ്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നു, കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നു,” 86കാരിയായ മിച്ചിക്കോ കൊദാമ പറയുന്നു. ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സംഘർഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഉക്രെയ്നിലെ റഷ്യൻ അധിനിവേശം ഇസ്രായേൽ -ഗാസ യുദ്ധം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ. “അണുബോംബിംഗിൻ്റെ നരകം പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ നാം അനുവദിക്കരുത്. എനിക്ക് ഒരു പ്രതിസന്ധി അനുഭവപ്പെടുന്നു.” മിച്ചിക്കോ പറഞ്ഞു.

ആണവ നിരായുധീകരണത്തിന് വേണ്ടി ശബ്ദമുയർത്തുന്ന ഒരു പ്രചാരകയാണ് മിച്ചിക്കോ. മരിച്ചവരുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് താൻ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് പറയുന്നു. സാക്ഷ്യങ്ങൾ അടുത്ത തലമുറകൾക്ക് കൈമാറുന്നു. “നേരിട്ട് ബോംബിംഗ് അനുഭവിച്ച ഹിബകുഷയുടെ നേരിട്ടുള്ള വിവരണങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു,” അവ പറയുന്നു.

ഹിരോഷിമയിൽ ബോംബ് വർഷിക്കുമ്പോൾ മിച്ചിക്കോ സ്കൂളിൽ ആയിരുന്നു. പ്രായം ഏഴ് വയസ്സ്. “എൻ്റെ ക്ലാസ് മുറിയുടെ ജനാലകൾക്കിടയിലൂടെ തീവ്രമായ ഒരു പ്രകാശം ഞങ്ങളുടെ നേരെ പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അത് മഞ്ഞ, ഓറഞ്ച്, വെള്ളി എന്നിവയായിരുന്നു. ക്ലാസ് മുറിയിലുടനീളം ജനാലകൾ തകരുകയും പിളരുകയും ചെയ്‌തതെങ്ങനെയെന്ന് അവർ വിവരിക്കുന്നു. അവശിഷ്ടങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും “ചുവരുകൾ, മേശ, കസേരകൾ എന്നിവ അടിച്ചുകയറ്റുന്നു”. “മേൽത്തട്ട് തകർന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എൻ്റെ ശരീരം ഡെസ്കിനടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.

സ്ഫോടനത്തിന് ശേഷം, മിച്ചിക്കോ തകർന്ന മുറിക്ക് ചുറ്റും നോക്കി. എല്ലാ ദിശയിലും കൈകളും കാലുകളും കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. “ഞാൻ ക്ലാസ് മുറിയിൽ നിന്ന് ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു, എൻ്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ‘എന്നെ സഹായിക്കൂ’ എന്ന് പറയുകയായിരുന്നു.” കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരാൻ വന്നഅച്ഛൻ പുറകിൽ കയറ്റി വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കറുത്ത മഴ, “ചെളി പോലെ”, ആകാശത്ത് നിന്ന് വീണു. സ്ഫോടനത്തിൽ നിന്നുള്ള റേഡിയോ ആക്ടീവ് പദാർത്ഥങ്ങളുടെയും അവശിഷ്ടങ്ങളുടെയും മിശ്രിതമായിരുന്നു അത്. മിച്ചിക്കോ പറയുന്നു.

വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. “നരകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു രംഗമായിരുന്നു അത്.” “ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയ ആളുകൾ, അവരുടെ മിക്ക വസ്ത്രങ്ങളും പൂർണ്ണമായും കരിഞ്ഞു പോകുകയും അവരുടെ മാംസം ഉരുകുകയും ചെയ്‌തു.” മിച്ചിക്കോ പറയുന്നു. അതേ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ടത് ഓർക്കുന്നു. സാരമായി പൊള്ളലേറ്റിരുന്നു. “എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നു,” “ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ, അവർ ഇപ്പോഴും എന്നെ തുളച്ചുകയറുന്നു. എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല. 78 വർഷം പിന്നിട്ടിട്ടും ആ കാഴ്ച്ചകൾ എൻ്റെ മനസ്സിലും ആത്മാവിലും പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മിച്ചിക്കോ പറഞ്ഞു.

അവരുടെ കുടുംബം അവരുടെ പഴയ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ മിച്ചിക്കോ ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കില്ലായിരുന്നു. ബോംബ് പൊട്ടിത്തെറിച്ച സ്ഥലത്ത് നിന്ന് 350 മീറ്റർ (0.21 മൈൽ) മാത്രം. ഏകദേശം 20 ദിവസം മുമ്പ്, അവളുടെ കുടുംബം കുറച്ച് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള വീട് മാറി. പക്ഷേ അതിനാൽ ജീവൻ രക്ഷിച്ചു.

1945 അവസാനത്തോടെ ഹിരോഷിമയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ എണ്ണം ഏകദേശം 1,40,000 ആണെന്ന് കണക്കാക്കുന്നു. മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം അമേരിക്ക ബോംബെറിഞ്ഞ നാഗസാക്കിയിൽ കുറഞ്ഞത് 74,000 പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. നാഗസാക്കി സ്ഫോടനത്തിൻ്റെ പ്രഭവകേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് വെറും 2 കിലോമീറ്റർ (1.24 മൈൽ) അകലെയാണ് സൂയിച്ചി കിഡോ താമസിച്ചിരുന്നത്. അന്ന് അഞ്ച് വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞു മുഖത്തിൻ്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് പൊള്ളലേറ്റിരുന്നു. കൂടുതൽ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ അമ്മ അവനെ സ്‌ഫോടനത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ ആഘാതത്തിൽ നിന്നും സംരക്ഷിച്ചു.

“ഇനി ഹിബാകുഷയുടെ സൃഷ്ടി തടയാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ ദൗത്യം ഞങ്ങൾ ഹിബാകുഷ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല,” ഇപ്പോൾ 83 വയസ്സുള്ള സൂയിച്ചി പറയുന്നു, ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് പോയി ആണവായുധങ്ങളുടെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാൻ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിൽ ഒരു പ്രസംഗം നടത്തി.

സ്‌ഫോടനത്തിൻ്റെ ആഘാതത്തിൽ ബോധരഹിതനായി ഉണർന്നപ്പോൾ ആദ്യം കണ്ടത് ചുവന്ന എണ്ണക്കുപ്പിയാണ്. സ്ഫോടനത്തിനും ചുറ്റുമുള്ള നാശത്തിനും കാരണമായത് ആ ഓയിൽ ക്യാനാണെന്ന് വർഷങ്ങളോളം കരുതി. അവൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾ തിരുത്തിയില്ല, അത് ഒരു ആണവ ആക്രമണമാണെന്ന വസ്‌തുതയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ. എന്നാൽ അത് പരാമർശിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവർ കരയുമായിരുന്നു.

എല്ലാ പരിക്കുകളും തൽക്ഷണം ദൃശ്യമായിരുന്നില്ല. സ്ഫോടനം നടന്ന് ആഴ്‌ചകളിലും മാസങ്ങളിലും രണ്ട് നഗരങ്ങളിലെയും നിരവധി ആളുകൾ റേഡിയേഷൻ വിഷബാധയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. രക്താർബുദത്തിൻ്റെയും ക്യാൻസറിൻ്റെയും അളവ് വർദ്ധിച്ചു. വർഷങ്ങളായി, അതിജീവിക്കുന്നവർ സമൂഹത്തിൽ വിവേചനം നേരിടുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു പങ്കാളിയെ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ പോലും.

“ഹിബാകുഷയുടെ രക്തം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല,’ എന്നോട് മാതാപിതാക്കൾ പറഞ്ഞു,” മിച്ചിക്കോ പറയുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് വിവാഹം കഴിക്കുകയും രണ്ട് കുട്ടികളുണ്ടാകുകയും ചെയ്‌തു. കാൻസർ ബാധിച്ച് അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സഹോദരങ്ങളെയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. 2011ൽ രോഗം ബാധിച്ച് മകൾ മരിച്ചു. “എനിക്ക് ഏകാന്തതയും ദേഷ്യവും ഭയവും തോന്നുന്നു. അടുത്ത ഊഴം ഇതായിരിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു,” അവർ പറയുന്നു.

മറ്റൊരു ബോംബ് അതിജീവിച്ച കിയോമി ഇഗുറോയ്ക്ക് 19 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ആണ് ബോംബ് നാഗസാക്കിയിൽ പതിച്ചത്. ഒരു അകന്ന ബന്ധുവിൻ്റെ കുടുംബത്തെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതും ഗർഭം അലസുന്നതുംവിവരിക്കുന്നു. അവരുടെ അമ്മായിയമ്മ അണുബോംബിന് കാരണമായി. “നിങ്ങളുടെ ഭാവി ഭയാനകമാണ്.’ അതാണ് അവർ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.” അണുബോംബ് അനുഭവിച്ച വിവരം അയൽക്കാരോട് പറയരുതെന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചതായി കിയോമി പറയുന്നു.

ഡോക്യുമെൻ്ററിക്ക് വേണ്ടി ദുഃഖത്തോടെ അഭിമുഖം നടത്തിയതിന് ശേഷം കിയോമി മരിച്ചു. പക്ഷേ, 98 വയസ്സ് വരെ അവർ നാഗസാക്കിയിലെ പീസ് പാർക്ക് സന്ദർശിക്കുകയും 11:02-ന് നഗരത്തിൽ ബോംബ് പതിച്ച സമയം സമാധാനത്തിനായി മണി മുഴക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

സൂയിച്ചി യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ ജാപ്പനീസ് ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കാൻ പോയി. താനൊരു ഹിബാകുഷയാണെന്ന് അറിയുന്നത് തൻ്റെ ഐഡൻ്റിറ്റിയിൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തി. പക്ഷേ, താൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനല്ലെന്നും മനുഷ്യരാശിയെ രക്ഷിക്കാൻ ശബ്ദമുയർത്തേണ്ടതിൻ്റെ കടമയും അദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “ഞാൻ ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തിയാണെന്ന ബോധം എന്നിൽ ജനിച്ചു,” സൂയിച്ചി പറയുന്നു. ഹിബാകുഷയ്‌ക്കെല്ലാം തങ്ങൾ പങ്കിടുന്നതായി തോന്നുന്ന ഒന്നാണിത്. ഭൂതകാലം ഒരിക്കലും വർത്തമാനമാകില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ശാശ്വതമായ ദൃഢനിശ്ചയം.

Courtesy: BBC / Minnow films