| വാമിക
തമിഴ്‌നാടിന്റെ തെക്കൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ, പുണ്യത്തിന്റെയും ആചാരത്തിന്റെയും പേരിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന അത്യന്തം ഭയാനകമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്. ആഘോഷപൂർവ്വം വരവേൽക്കുന്ന നവജാതശിശുക്കളെപ്പോലെയല്ല, ജീവിതസായാഹ്നത്തിൽ എത്തിയ വയോധികർ ഇവിടെ പലപ്പോഴും മരണത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെടുന്നു. പവിത്രമായ കുടുംബബന്ധങ്ങൾക്കുള്ളിലെ ഈ നിശ്ശബ്ദ കൊലപാതകങ്ങളെ ‘തലൈക്കൂത്തൽ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ആചാരമെന്ന പുതപ്പിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ ക്രൂരത, ആധുനിക സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുകയാണ്.
തമിഴ്‌നാട്ടിലെ വിരുതുനഗർ, മധുര, തേനി എന്നീ ജില്ലകളിലെ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലാണ് ഈ വയോധികഹത്യ (Senicide) പ്രധാനമായും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. തമിഴിൽ ‘തലൈ’ എന്നാൽ തല എന്നും ‘കൂത്തൽ’ എന്നാൽ ഒഴിക്കുക എന്നുമാണ് അർത്ഥം; അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ‘തലയിൽ ഒഴിക്കൽ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘എണ്ണ തേച്ചു കുളി’ എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. ഉപജീവനത്തിനായി കഷ്ടപ്പെടുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക്, കിടപ്പിലായ വയോധികർ ഒരു ‘ഭാരമായി’ തോന്നുമ്പോഴാണ് ഈ നിർബന്ധിത ദയാവധം (Involuntary Euthanasia) നടപ്പിലാക്കുന്നത്.
തലൈക്കൂത്തൽ നടത്തുന്ന രീതി ശാസ്ത്രീയവും എന്നാൽ ശാരീരികമായ ദുർബലതകളെ ദാരുണമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതുമാണ്. അതിരാവിലെ വയോധികരെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചിരുത്തി ശരീരമാസകലം നല്ലെണ്ണ തേച്ചുപിടിപ്പിക്കുകയും, തുടർന്ന് മണിക്കൂറുകളോളം തലയിലൂടെ തണുത്ത വെള്ളം ഒഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിനുശേഷം നൽകുന്ന ധാരാളം ഇളനീർ, അതിലെ ഉയർന്ന പൊട്ടാസ്യം അംശം കാരണം വൃക്കകളുടെ പ്രവർത്തനം പെട്ടെന്ന് തകരാറിലാക്കാൻ കാരണമാകുന്നു. പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ഹൈപ്പോതെർമിയയും (Hypothermia) വൃക്ക തകരാറും കടുത്ത പനിക്കും ഹൃദയാഘാതത്തിനും വഴിമാറുകയും ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തിനുള്ളിൽ മരണം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ ആചാരപരമായ കുളിക്കുപുറമെ, മറ്റ് ക്രൂരമായ രീതികളും പലയിടങ്ങളിലും നിലവിലുണ്ട്. ‘പാൽ ചികിത്സ’ (Milk Therapy) എന്നറിയപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ, വയോധികന്റെ മൂക്ക് ബലമായി അമർത്തിപ്പിടിച്ച് വായിലേക്ക് പാൽ ഒഴിക്കുന്നു; ശ്വാസം മുട്ടുന്നതിലൂടെ പാൽ ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് കടന്ന് ആസ്പിറേഷൻ ന്യുമോണിയ ബാധിച്ച് മരണം സംഭവിക്കുന്നു. മണ്ണ് വെള്ളത്തിൽ കലക്കി കുടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയും, പാമ്പുകളെയും പന്നികളെയും കൊല്ലാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിഷം കുത്തിവെക്കുന്ന രീതിയും വയോധികരെ വേഗത്തിൽ മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ദാരിദ്ര്യമാണ് തലൈക്കൂത്തലിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ കാരണമായി ഗവേഷണങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. കൂലിപ്പണിക്കാരായ കുടുംബങ്ങൾക്ക് രോഗിയായ ഒരാളെ ചികിത്സിക്കാനോ ദീർഘകാലം പരിചരിക്കാനോ ഉള്ള സാമ്പത്തിക ശേഷി പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറില്ല. സ്വന്തം മക്കൾക്ക് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം നൽകാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, കിടപ്പിലായ മാതാപിതാക്കളെ പരിചരിക്കുന്നത് അസാധ്യമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഇത്തരം ദാരുണമായ തീരുമാനങ്ങളിലേക്ക് അവരെ നയിക്കുന്നു.
സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിക്കപ്പുറം, സ്വത്തിനോടുള്ള ആർത്തിയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഈ ക്രൂരതയ്ക്ക് പിന്നിലുണ്ട്. മാതാപിതാക്കളുടെ പേരിലുള്ള ഭൂമി വേഗത്തിൽ സ്വന്തമാക്കാനോ, അവർ മരിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന സർക്കാർ ജോലി നേടിയെടുക്കാനോ മക്കൾ തലൈക്കൂത്തൽ നടത്താറുണ്ട്. മധുരയിലെ ചില കുടുംബങ്ങളിൽ പിതാവിനെ കൊന്ന് സർക്കാർ ജോലി നേടിയെടുത്ത സംഭവങ്ങൾ പോലും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. വയോധികരെ ഉത്പാദനക്ഷമതയില്ലാത്തവരായി കാണുന്ന നവലിബറൽ ചിന്താഗതിയും ഇതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.
ഭാരതീയ നിയമവ്യവസ്ഥ പ്രകാരം തലൈക്കൂത്തൽ എന്നത് അത്യന്തം ഗൗരവകരമായ ഒരു ക്രിമിനൽ കുറ്റമാണ്. ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ 21-ാം അനുച്ഛേദം ഓരോ പൗരനും ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതിൽ ‘മരിക്കാനുള്ള അവകാശം’ ഉൾപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം മരണങ്ങൾ പലപ്പോഴും സ്വാഭാവിക മരണമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനാലും, കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ മൗനാനുവാദം ഉള്ളതിനാലും പോലീസിന് തെളിവുകൾ കണ്ടെത്തുക പ്രയാസകരമാണ്.
സമീപകാലത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയ തമിഴ് സിനിമകൾ ഈ ദുരാചാരത്തെ ആഗോള ശ്രദ്ധയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. ‘കെ.ഡി. എങ്കിര കരുപ്പുദുരൈ’ (K.D.), ‘ഭാരം’ (Baaram), ‘തലൈക്കൂത്തൽ’ (2023) എന്നീ ചിത്രങ്ങൾ വയോധികർ അനുഭവിക്കുന്ന അവഗണനയും അവർക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഭയാനകമായ അന്ത്യവും കൃത്യമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഇത്തരം ആവിഷ്കാരങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന മൗനമായ അംഗീകാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
തലൈക്കൂത്തൽ പോലുള്ള ദുരാചാരങ്ങൾക്കിരയാകുന്ന വയോധികർ ശാരീരികമായ അന്ത്യത്തിന് മുൻപേ സാമൂഹികമായ മരണം വരിച്ചവരായി മാറുന്നു. തങ്ങളുടെ ശരീരത്തിന്മേലുള്ള അവകാശം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഇവർ സ്വന്തം വീട്ടിൽ തന്നെ അപരിചിതരായി തീരുന്നു. വയോധികർക്ക് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായ സാമൂഹിക സുരക്ഷാ പദ്ധതികളും (Social Security), സർക്കാർ വക പരിചരണ കേന്ദ്രങ്ങളും (Old age homes) ഗ്രാമതലങ്ങളിൽ ഉറപ്പാക്കിയാൽ മാത്രമേ ഈ ക്രൂരതയ്ക്ക് അറുതി വരുത്താൻ സാധിക്കൂ.
പ്രായം എന്നത് ഒരു ശിക്ഷയല്ല, മറിച്ച് അനുഭവങ്ങളുടെ മഹത്തായ ഒരു സഞ്ചയമാണ്. സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പിറന്നവർ തന്നെ ജലവും പാലും മരണകാരണമായി നൽകുന്ന ഈ അവസ്ഥ മാനവരാശിക്ക് തന്നെ അപമാനമാണ്. നിയമത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി, ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ജീവന്റെ വില തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു മാറ്റമാണ് നമ്മുടെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടത്.
