സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളും സാംസ്കാരിക പ്രശ്നങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളാൽ മതപരത കൂടുതലും നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു. സമീപ വർഷങ്ങളിൽ, ഇന്ത്യ ഒരു സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. അത് ആളുകൾക്ക് അവരുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
മതവിശ്വാസത്തിൻ്റെയും ആചാരത്തിൻ്റെയും തീവ്രതയിലെ മാറ്റങ്ങൾ പലപ്പോഴും സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. “ദി ഗോഡ് മാർക്കറ്റ്: ഹൗ ഗ്ലോബലൈസേഷൻ ഈസ് മേക്കിംഗ് ഇന്ത്യയെ കൂടുതൽ ഹിന്ദു” എന്ന തൻ്റെ പുസ്തകത്തിൽ മീര നന്ദ കുറിക്കുന്നു: “അവരുടെ നിലനിൽപ്പ് സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത സാഹചര്യങ്ങളിൽ ആളുകൾ വളരുമ്പോൾ, അവർ കൂടുതൽ മതവിശ്വാസികളായിരിക്കും.”
1990-കൾ മുതൽ ഇന്നുവരെ, തീവ്രമായ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെ ഒരു തലമുറയിലൂടെയാണ് ഇന്ത്യ കടന്നുപോകുന്നത്. ഇത് ആളുകൾക്ക് അവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചും ഭാവിയെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം. മറ്റ് ചില സംഭവങ്ങളും പ്രവണതകളും വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന പ്രത്യക്ഷമായ മതാത്മകതയ്ക്ക് കാരണമായിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ഇവ ഉൾപ്പെടുന്നു:
മണ്ഡൽ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ടും തിരിച്ചടിയും: 1990-കളിലെ മണ്ഡല് കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് ഒരു സാമൂഹിക വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു. പൊതു തൊഴിലിൽ ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംവരണം വിപുലീകരിക്കണമെന്ന് റിപ്പോർട്ട് ശുപാർശ ചെയ്തു. ഇത് സവർണ്ണ സമുദായങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിയ തിരിച്ചടിക്ക് കാരണമാവുകയും കൂടുതൽ വിവേചനപരവും സാമുദായികവുമായ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രകടമാകുന്ന ജാതി അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ ഒരു യുഗത്തിന് തുടക്കമിടുകയും ചെയ്തു.
ഉദാരവൽക്കരണം: 1990-കളിൽ ആരംഭിച്ച സാമ്പത്തിക ഉദാരവൽക്കരണ നയങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിലുടനീളമുള്ള വരുമാന വിടവ് വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിന് കാരണമായി. ഇതിനർത്ഥം “ഉള്ളവ”, “ഇല്ലാത്തവ” എന്നിവ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പെട്ടെന്നുതന്നെ പ്രകടമാവുകയും വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഇത് കൂടുതൽ സാമ്പത്തിക, അതിജീവന അരക്ഷിതാവസ്ഥകൾക്ക് കാരണമായി.
അന്തർദേശീയവൽക്കരണം: 1990-കളിലെ ഉദാരവൽക്കരണം കാരണം, ഇന്ത്യയെ പടിഞ്ഞാറിനും പടിഞ്ഞാറ് ഇന്ത്യയ്ക്കും തുറന്നുകൊടുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇതിനെ ചെറുക്കുന്നതിന്, ജനങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകളും സാംസ്കാരിക അഭിമാനം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള പുതിയ വഴികൾ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. “പാൽ” എന്ന തൻ്റെ ലേഖനത്തിൽ സുഖദ തത്കെ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ഈ സാംസ്കാരിക നവോത്ഥാനത്തിന് മതം ഒരു ഉപകരണമായി ഉപയോഗിച്ചു. പ്രബലമായ ഹിന്ദു ജാതി ഗ്രൂപ്പുകൾ നിർവചിച്ചിട്ടുള്ള വിഗ്രഹാരാധനയും ആചാരങ്ങളും ഈ ശ്രമങ്ങളുടെ കേന്ദ്രമായി മാറി.
രാമജന്മഭൂമി: 1990-ൽ അയോധ്യയിലെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ബാബറി മസ്ജിദ് തകർത്തതിനെ പിന്തുണച്ച് ബിജെപി നേതാവ് എൽ.കെ.അദ്വാനി രാജ്യവ്യാപകമായി റോഡ്ഷോ നടത്തി. രാമൻ ജനിച്ച ഭൂമിക്ക് മുകളിലാണ് മസ്ജിദ് നിർമ്മിച്ചതെന്നാണ് ആരോപണം. ഈ റാലിയിൽ നിന്ന് ഉടലെടുത്ത സംഘർഷം 1992-ൽ മസ്ജിദ് തകർത്തതിനെത്തുടർന്ന് രൂക്ഷമായി.
അതിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾക്കപ്പുറം, രാമജന്മഭൂമി പ്രശ്നം ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലീങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഭിന്നതയെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കുകയും ഇന്ത്യയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള കലാപങ്ങൾക്കും ക്രൂരമായ അക്രമങ്ങൾക്കും കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യ ഒരു ബഹുസ്വര രാഷ്ട്രത്തിൽ നിന്ന് ഹിന്ദു രാഷ്ട്രത്തിലേക്ക് അല്ലെങ്കിൽ ഹിന്ദു തത്വങ്ങളിൽ ഭരിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രത്തിലേക്ക് ഉടൻ മാറുമെന്ന വിശ്വാസത്തിന് ഈ സംഭവം കാരണമായി.
ആൾദൈവങ്ങളും ആത്മീയ ആചാര്യന്മാരും: 1980-കളിലും 90-കളിലും ആൾദൈവങ്ങളും ആത്മീയ ആചാര്യന്മാരും മതപരമായ വ്യവഹാരങ്ങളിൽ മുൻതൂക്കം നേടുന്നത് കണ്ടു. ഉദാഹരണത്തിന്, ഷിർദിയിലെ സായി ബാബയുടെ പുനർജന്മമായി സത്യസായി ബാബയെ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. മാലയും ഭസ്മവും സാരിയും ഊരിപ്പിടിച്ച് അദ്ദേഹം അത്ഭുതങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് കാണാൻ ഭക്തജനങ്ങൾ ഒഴുകിയെത്തി. ഈ പ്രവണതകളും സംഭവങ്ങളും എല്ലാം കൂടുതൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലേക്കും കൂടുതൽ സാമ്പത്തിക അസ്ഥിരതയിലേക്കും സാമൂഹിക പിളർപ്പിലേക്കും നയിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ആളുകൾ ഉത്തരങ്ങൾക്കായി മതത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നു.
