കടലിലും കരയിലും ചൈനയെ പൂട്ടാൻ ഇന്ത്യയുടെ രഹസ്യനീക്കങ്ങൾ; ദ്വിമുഖ യുദ്ധഭീഷണി നേരിടാൻ രാജ്യം ഒരുങ്ങുന്നത് ഇങ്ങനെ

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആഗോള രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തിൽ ഇന്ത്യ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി എന്തായിരിക്കും? ദശകങ്ങളായി നാം പാകിസ്താനെയാണ് പ്രധാന ശത്രുവായി കണ്ടിരുന്നതെങ്കിൽ, ഇന്ന് കാലം മാറിയിരിക്കുന്നു. ചൈനയുടെ അതിവേഗത്തിലുള്ള സൈനിക വളർച്ചയും പാകിസ്താനുമായുള്ള അവരുടെ തന്ത്രപരമായ കൂട്ടുകെട്ടും ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ നയതന്ത്രങ്ങളെ അടിമുടി പരിഷ്‌കരിക്കാൻ നിർബന്ധിതമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. വടക്ക് ഹിമാലയൻ അതിർത്തിയിൽ ചൈനയുടെ പീപ്പിൾസ് ലിബറേഷൻ ആർമിയും പടിഞ്ഞാറ് പാകിസ്താൻ സൈന്യവും ഒരേസമയം ഉയർത്തുന്ന ദ്വിമുഖ യുദ്ധഭീഷണി (Two-Front War) നേരിടാൻ ഇന്ത്യ ഒരുങ്ങുന്ന കാഴ്ച തികച്ചും കൗതുകകരമാണ്.

ഭാവിയിലെ യുദ്ധങ്ങൾ കേവലം തോക്കുകളും ടാങ്കുകളും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമല്ല, മറിച്ച് ‘ഇന്റലിജന്റ് വാർഫെയർ’ (Intelligentized Warfare) എന്ന പുതിയ യുഗത്തിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്, ഡ്രോൺ സ്വംസ് (Drone Swarms), അത്യാധുനിക ഉപഗ്രഹ ശൃംഖലകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഈ യുദ്ധമുറയിൽ ചൈന വലിയ മുന്നേറ്റം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ മൂന്ന് സേനകളെയും സംയോജിപ്പിച്ച് പ്രത്യേക തിയറ്റർ കമാൻഡുകളാക്കി വിഭജിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സൈന്യത്തിന്റെ ഈ ഘടനാപരമായ മാറ്റം ഏകോപിതമായ പ്രത്യാക്രമണത്തിന് ഇന്ത്യയെ സജ്ജമാക്കുന്നു.

2025 മെയ് മാസത്തിൽ നടന്ന ‘ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ’ എന്ന നാല് ദിവസത്തെ സംഘർഷം ഇന്ത്യയ്ക്ക് വലിയൊരു പാഠമായിരുന്നു. പഹൽഗാമിലെ ഭീകരാക്രമണത്തിന് മറുപടിയായി ഇന്ത്യ തുടങ്ങിയ നീക്കങ്ങളിൽ, പാകിസ്താന് പിന്നിൽ ചൈനയുടെ നിഗൂഢമായ കൈകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ സൈനിക നീക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തത്സമയ വിവരങ്ങൾ (Live inputs) ചൈന പാകിസ്താന് നൽകിയത് വലിയ പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ടിച്ചു. ചൈന തങ്ങളുടെ പുതിയ ആയുധങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു ലബോറട്ടറിയായി പാകിസ്താനെ മാറ്റുകയാണെന്ന് സുരക്ഷാ വിദഗ്ദ്ധർ ഭീതിയോടെ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് ദൂരെ മധ്യേഷ്യയിൽ നടന്ന ഇറാൻ-യുഎസ്-ഇസ്രയേൽ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ ചില പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന ഇറാൻ എങ്ങനെ ലോകശക്തികളെ നേരിട്ടു എന്നത് അത്ഭുതകരമാണ്. ‘കോസ്റ്റ് ഇമ്പോസിഷൻ ഡിറ്ററൻസ്’ (Cost-Imposition Deterrence) എന്ന തന്ത്രമാണ് ഇറാൻ പയറ്റിയത്. ഏതാനും ആയിരം ഡോളറുകൾ മാത്രം വിലയുള്ള ഡ്രോണുകൾ അയച്ച്, ലക്ഷക്കണക്കിന് ഡോളർ വിലയുള്ള മിസൈലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് അവയെ തകർക്കാൻ ശത്രുവിനെ നിർബന്ധിതനാക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ഇത് ശത്രുവിന്റെ പ്രതിരോധ ബജറ്റിനെ സാമ്പത്തികമായി തകർക്കുന്നു.

ഇറാൻ പയറ്റിയ ‘സാച്ചുറേഷൻ അറ്റാക്ക്’ (Saturation Attack) എന്ന തന്ത്രവും ഇന്ത്യ ഗൗരവത്തോടെ കാണുന്നു. ഒരേസമയം നൂറുകണക്കിന് ഡ്രോണുകളും മിസൈലുകളും അയച്ച് ശത്രുവിന്റെ പ്രതിരോധ സംവിധാനത്തെ നിഷ്‌ക്രിയമാക്കുന്ന രീതിയാണിത്. സ്വന്തമായി വലിയ വ്യോമസേന ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും ശത്രുവിനെ വിറപ്പിക്കാൻ ഇറാന് ഇതിലൂടെ സാധിച്ചു. ഇതിന്റെ ചുവടുപിടിച്ച് ഇന്ത്യയും ഇപ്പോൾ നാഗാസ്ത്ര-1, സ്‌കൈ സ്‌ട്രൈക്കർ തുടങ്ങിയ ഡ്രോണുകൾ വൻതോതിൽ ശേഖരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ചൈനീസ് നീക്കങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഇത്തരം കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള ആയുധങ്ങൾ ഇന്ത്യയ്ക്ക് മുതൽക്കൂട്ടാകും.

കരയിലെ യുദ്ധത്തേക്കാൾ ചൈന ഭയപ്പെടുന്നത് കടലിലെ ഇന്ത്യയുടെ നീക്കങ്ങളെയാണ് എന്നതാണ് മറ്റൊരു വാസ്തവം. പേർഷ്യൻ ഗൾഫിലെ ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് അടച്ച് ഇറാൻ ലോകത്തെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തിയതുപോലെ, ഇന്ത്യയ്ക്ക് മലാക്ക കടലിടുക്കിൽ (Malacca Strait) ചൈനയെ പൂട്ടാൻ സാധിക്കും. ചൈനയുടെ ഊർജ്ജ ഇറക്കുമതിയുടെ സിംഹഭാഗവും കടന്നുപോകുന്ന ഈ പാതയിൽ നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്താൻ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകളിലൂടെ സാധിക്കും. ഇതൊരു കേവല കേന്ദ്രഭരണ പ്രദേശമല്ല, മറിച്ച് ചൈനീസ് കപ്പലുകളെ നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ തന്ത്രപ്രധാനമായ സൈനിക താവളമാണ്.

മലാക്ക കടലിടുക്കിൽ ഇന്ത്യ പ്രയോഗിക്കാനൊരുങ്ങുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം ബോംബുകളല്ല, മറിച്ച് ‘ഇൻഷുറൻസ് പ്രീമിയം’ ആണ്. ഒരു മേഖലയിൽ യുദ്ധസാധ്യതയുണ്ടെന്ന് ഇന്ത്യ പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ, കപ്പലുകളുടെ വാർ-റിസ്‌ക് ഇൻഷുറൻസ് നിരക്ക് കുത്തനെ ഉയരും. ഇത് ചൈനയുടെ വ്യവസായ മേഖലയ്ക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക ആഘാതം യുദ്ധത്തേക്കാൾ വലുതായിരിക്കും. നേരിട്ട് പോരാടാതെ തന്നെ ശത്രുവിനെ തളർത്തുന്ന ‘ആന്റി-ആക്‌സസ്/ഏരിയ ഡിനയൽ’ (A2/AD) എന്ന തന്ത്രമാണ് ഇന്ത്യ ഇവിടെ നടപ്പാക്കുന്നത്.

അതിർത്തിയിൽ മിന്നൽവേഗത്തിൽ നീങ്ങാൻ ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ ഇന്റഗ്രേറ്റഡ് ബാറ്റിൽ ഗ്രൂപ്പുകളെ (IBG) സജ്ജമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പഴയ രീതിയിലുള്ള വലിയ സേനാവിഭാഗങ്ങൾക്ക് പകരം 5,000 സൈനികർ വീതമുള്ള ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളാണിവ. സാധാരണ സൈനിക നീക്കത്തിന് ആഴ്ചകൾ എടുക്കുമ്പോൾ, വെറും 12 മുതൽ 24 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ യുദ്ധസജ്ജമാകാൻ ഐ.ബി.ജികൾക്ക് സാധിക്കും. പാകിസ്താന്റെ ആണവ പ്രതികരണം ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ തന്ത്രപ്രധാനമായ പ്രദേശങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കുക എന്നതാണ് ഇവയുടെ ലക്ഷ്യം.

കടലിനടിയിലും ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ കരുത്ത് വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. ചൈനീസ് യുദ്ധക്കപ്പലുകളെ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് ആക്രമിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന എയർ-ഇൻഡിപെൻഡന്റ് പ്രൊപ്പൽഷൻ (AIP) സാങ്കേതികവിദ്യ ഇന്ത്യ ആർജ്ജിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഇതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ജർമ്മനിയുമായി ചേർന്ന് 8 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ ‘പ്രൊജക്റ്റ് 75ഐ’ എന്ന പദ്ധതിയിലൂടെ ആറ് അത്യാധുനിക മുങ്ങിക്കപ്പലുകൾ ഇന്ത്യ നിർമ്മിക്കുന്നത്. ശത്രുവിന്റെ കണ്ണിൽപ്പെടാതെ കടലിനടിയിൽ കൂടുതൽ കാലം കഴിയാൻ ഈ മുങ്ങിക്കപ്പലുകൾക്ക് സാധിക്കും.

യുദ്ധസമയത്ത് രാജ്യം നേരിട്ടേക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഭീഷണിയായ ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധിയെ മറികടക്കാനും ഇന്ത്യ പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ എണ്ണ ആവശ്യകതയുടെ 88 ശതമാനവും ഇറക്കുമതിയെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഇത് മുൻകൂട്ടി കണ്ട്, റഷ്യയും ഇറാഖും ഉൾപ്പെടെ നാൽപ്പതോളം രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങി ഇന്ത്യ സ്രോതസ്സുകൾ വൈവിധ്യവത്കരിച്ചു. കൂടാതെ, രാജ്യത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി തന്ത്രപ്രധാനമായ എണ്ണ ശേഖരങ്ങൾ (Strategic Petroleum Reserves – SPR) ഇന്ത്യ നിർമ്മിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

സൈനിക ശക്തിക്കൊപ്പം തന്നെ നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങളും ഇന്ത്യയ്ക്ക് നിർണ്ണായകമാണ്. അമേരിക്ക, ജപ്പാൻ, ഓസ്ട്രേലിയ എന്നിവരുമായുള്ള ‘ക്വാഡ്’ (Quad) സഖ്യത്തിലൂടെ ഇന്തോ-പസഫിക് മേഖലയിൽ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ ഇന്ത്യ പരിശ്രമിക്കുന്നു. ഇത്തരം അന്താരാഷ്ട്ര സഖ്യങ്ങൾ ഭാവിയിൽ ചൈനയുടെ ഏകപക്ഷീയമായ നീക്കങ്ങൾക്ക് തടയിടുമെന്ന് ഇന്ത്യ വിശ്വസിക്കുന്നു. നയതന്ത്രപരമായ ഈ മുൻതൂക്കം യുദ്ധക്കളത്തിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് വലിയ ആത്മവിശ്വാസം നൽകുന്ന ഒന്നാണ്.

സ്വയംപര്യാപ്തതയിലേക്കുള്ള ഇന്ത്യയുടെ മാറ്റവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ചൈനയുടെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ ഇന്ത്യയുടെ സൈനിക വ്യവസായ അടിത്തറ (Defense Industrial Base – DIB) ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ്. ആയുധ നിർമ്മാണത്തിൽ വിദേശ രാജ്യങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറച്ച് സ്വന്തമായി ആയുധങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ദീർഘകാല സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് ഇന്ത്യ തിരിച്ചറിയുന്നു. മുൻകാലങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് പ്രതിരോധ ഗവേഷണ മേഖലകളിൽ വലിയ തോതിലുള്ള ഫണ്ടിംഗും ഭരണകൂട പിന്തുണയും ഇപ്പോൾ ലഭ്യമാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ ഒരു പരിവർത്തന ഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. പാകിസ്താനെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ടിരുന്ന പഴയ തന്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, ഏഷ്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ സൈനിക ശക്തിയായ ചൈനയെ നേരിടാനുള്ള ബഹുമുഖ പ്രതിരോധ തന്ത്രങ്ങളാണ് ഇന്ത്യ മെനയുന്നത്. കരയിലും കടലിലും ഒരേപോലെ പ്രഹരശേഷിയുള്ള, സാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സൈന്യത്തെ വാർത്തെടുക്കുക എന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ ലക്ഷ്യം.

അനുദിനം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകസാഹചര്യത്തിൽ, ശത്രുവിന്റെ നീക്കങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി കണ്ട് പ്രതിരോധം തീർക്കാൻ ഇന്ത്യയ്ക്ക് കഴിയുന്നുണ്ട്. നെറ്റ്‌വർക്ക്‌ സെൻട്രിക് യുദ്ധമുറകളിലേക്കുള്ള മാറ്റവും, തദ്ദേശീയമായ ഡ്രോൺ സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ വളർച്ചയും ഇതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഭാവിയെ മുൻകൂട്ടി കണ്ട് കൊണ്ടുള്ള ഈ ഒരുക്കം ഇന്ത്യയെ ഏഷ്യയിലെ ഒരു നിർണ്ണായക ശക്തിയായി നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കും എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

ഒരു ദ്വിമുഖ യുദ്ധസാധ്യത നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, നയതന്ത്രവും സൈനിക കരുത്തും കൃത്യമായി സമന്വയിപ്പിച്ച് ഇന്ത്യ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുകയാണ്. ആയുധങ്ങൾക്കപ്പുറം തന്ത്രങ്ങളുടെയും സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെയും ഈ പോരാട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യ കൈവരിക്കുന്ന ഓരോ മുന്നേറ്റവും രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരവും സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കുന്നതാണ്. വരും വർഷങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ നയങ്ങൾ ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിക്കപ്പെടും എന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ല.