| വാമിക
ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ജൈവതാളമായി നിൽക്കുന്ന നീലഗിരി ഇന്ന് അതിജീവനത്തിന്റെ പോരാട്ടത്തിലാണ്. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ആഴവും വിള്ളലുകളും ഒരേപോലെ ദൃശ്യമാകുന്ന ഈ മലനിരകൾ വെറുമൊരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രമല്ല, മറിച്ച് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവജാലങ്ങളുടെ ഏക ആവാസകേന്ദ്രമാണ്.
ആദ്യത്തെ ജൈവമണ്ഡലം, അത്ഭുതങ്ങളുടെ കലവറ
1987-ൽ ഇന്ത്യയിൽ നിലവിൽ വന്ന ആദ്യത്തെ ബയോസ്ഫിയർ റിസർവാണ് നീലഗിരി. കേരളം, തമിഴ്നാട്, കർണാടക എന്നീ മൂന്ന് സംസ്ഥാനങ്ങളിലായി പടർന്നുകിടക്കുന്ന ഇതിന് 5520 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തൃതിയുണ്ട്. കർണാടകയിലെ ബന്ദിപ്പൂർ, നാഗർഹോള, തമിഴ്നാട്ടിലെ മുതുമലൈ, മുക്കൂർത്തി, കേരളത്തിലെ വയനാട്, സൈലന്റ് വാലി, നിലമ്പൂർ കാടുകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു ബൃഹത്തായ ശൃംഖലയാണിത്. ഇനിയും രേഖപ്പെടുത്താത്ത ആയിരക്കണക്കിന് ജീവജാതികൾ ഇന്നും ഈ മലമടക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.
ചരിത്രവും തോട്ടവൽക്കരണവും
ടിപ്പുസുൽത്താന്റെ പതനത്തിന് ശേഷമാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഊട്ടിയുടെ മനോഹാരിത തിരിച്ചറിയുന്നത്. തണുപ്പുള്ള കാലാവസ്ഥയും പ്രകൃതിഭംഗിയും വിദേശികളെ ആകർഷിച്ചു. ഇതോടെ ഈ കാടിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശികളായിരുന്ന തോടകുറുമ, ബെട്ടകുറുമ, കാട്ടുനായ്ക്കർ തുടങ്ങിയ ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങളുടെ പൈതൃക കേന്ദ്രങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നുതുടങ്ങി. തേയില, യൂക്കാലിപ്റ്റസ്, തേക്ക്, റബ്ബർ, കാപ്പി എന്നിവയുടെ തോട്ടങ്ങൾ വ്യാപകമായതോടെ കാടുകൾ വെട്ടിത്തെളിക്കപ്പെട്ടു. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി നടന്ന ഈ വനനാശം നീലഗിരിയുടെ ലോലമായ പരിസ്ഥിതിക്ക് ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ ചെറുതല്ല.
ഇന്ന് നീലഗിരി നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളികൾ ഖനനം, കാട്ടുതീ, വന്യജീവി വേട്ട, അനധികൃത നിർമ്മാണങ്ങൾ എന്നിവയാണ്. കേരളത്തിലെ പ്രധാന പുഴകളിലൊന്നായ ചാലിയാറിന്റെ പോഷകനദികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള അനേകം അരുവികളുടെ ഉറവിടം നീലഗിരിയാണ്. എന്നാൽ പരിസ്ഥിതി നാശം മൂലം ഈ ജലസ്രോതസ്സുകൾ ഭീഷണി നേരിടുന്നു.
കാടിനുള്ളിൽ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കുറഞ്ഞതോടെ വന്യജീവികൾ കൂട്ടത്തോടെ ജനവാസ മേഖലകളിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് പതിവായിരിക്കുകയാണ്. ഇത് മനുഷ്യജീവിതവും കൃഷിയും ദുഷ്കരമാക്കുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക് നിരോധനം, രാത്രികാല ഗതാഗത നിയന്ത്രണം, സന്ദർശന വാഹനങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം തുടങ്ങിയ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഇവിടെ ഏർപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്നത് ഈ പാരിസ്ഥിതിക തകർച്ചയുടെ ആഴം മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാണ്.
നീലഗിരിയുടെ ജൈവസമൃദ്ധി വീണ്ടെടുക്കാൻ ശാശ്വതമായ പരിഹാരങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. കാടിനുള്ളിൽ വന്യജീവികൾക്ക് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ് ഇതിൽ പ്രധാനം. കേവലം കാഴ്ചക്കാരായി നീലഗിരിയെ കാണാതെ, അതിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക മൂല്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കാടിനെ നോവിക്കാതെ ജീവിക്കാൻ നാം പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
