റഷ്യൻ പ്രസിഡന്റ് വ്‌ളാദിമിർ പുതിന്റെ നേരിട്ടുള്ള നിർദ്ദേശപ്രകാരം വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത അത്യാധുനിക മധ്യദൂര ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലായ ‘ഒറെഷ്‌നിക്’ യുദ്ധഭൂമിയിൽ പുതിയ ചരിത്രം കുറിക്കുന്നു. റഷ്യൻ ഭാഷയിൽ ‘ഹേസൽനട്ട് ചെടി’ എന്ന് അർത്ഥം വരുന്ന ഈ ആയുധം, ശത്രുരാജ്യങ്ങൾക്കും അവരുടെ സഖ്യകക്ഷികൾക്കും ശക്തമായ തന്ത്രപ്രധാന മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാനുള്ള ഒരു ഉപകരണമായാണ് വിഭാവനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.
എതിരാളികളുടെ മേൽ സൈനിക മേധാവിത്വവും രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനവും ഉറപ്പിക്കുന്നതിനായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഈ മിസൈൽ, നിലവിലെ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ അപ്രസക്തമാക്കുന്ന കരുത്താണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.
2023 ജൂലൈയിൽ ഔദ്യോഗികമായി തുടക്കമിട്ട ഈ മിസൈൽ പദ്ധതി, റഷ്യ-യുക്രൈൻ യുദ്ധത്തിൽ ഇതുവരെ മൂന്ന് തവണ പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 2024 നവംബർ 21-ന് ഡിനിപ്രോയിലെ പ്രതിരോധ വ്യവസായ ശാലയ്ക്ക് നേരെയും, 2026 ജനുവരി 9-ന് ല്വിവിലും, ഒടുവിലായി 2026 മെയ് 24-ന് കീവ് മേഖലയിലെ ബില സെർക്വ നഗരത്തിന് നേരെയുമാണ് ഈ മിസൈൽ വിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടത്. ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ സ്‌ഫോടകവസ്തുക്കൾ ഇല്ലാത്ത അചേതന യുദ്ധമുനകളാണ് ഉപയോഗിച്ചതെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ ആണവ വിന്യാസശേഷി ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രകടിപ്പിക്കാനും നാറ്റോ സഖ്യത്തെ ഭയപ്പെടുത്താനും ഇതിലൂടെ റഷ്യയ്ക്ക് സാധിച്ചു.
ഖര ഇന്ധനത്താൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഈ മിസൈൽ ഒരു വാഹനത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറ്റാൻ സാധിക്കുന്ന മൊബൈൽ ലോഞ്ചറിൽ നിന്നാണ് വിക്ഷേപിക്കുന്നത്. അലുമിനിയം അലോയ്കളും കമ്പോസിറ്റ് പദാർത്ഥങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ചതിനാൽ ഭാരം കുറവാണെങ്കിലും ഏകദേശം 800 കിലോഗ്രാം പേലോഡ് വഹിക്കാൻ ഒറെഷ്‌നിക്കിന് കഴിയും.
ശബ്ദത്തേക്കാൾ പത്തിരട്ടി വേഗതയുള്ള (മാക് 10) ഈ ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈലിന് 3,500 മുതൽ 5,470 കിലോമീറ്റർ വരെ പ്രഹര പരിധിയുണ്ട്. ഒരു മിസൈലിൽ തന്നെ ഒന്നിലധികം പോർമുനകൾ വഹിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന ‘എംഐആർവി’ (MIRV) സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത.
ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായാണ് യുദ്ധമുഖത്ത് എംഐആർവി സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു മിസൈൽ പ്രയോഗിക്കുന്നത്. ആറ് വ്യത്യസ്ത പോർമുനകൾ വഹിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഈ മിസൈലിലെ ഓരോ മുനയിലും ആറ് ഉപ-മുനകൾ വീതം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, ഒരൊറ്റ വിക്ഷേപണത്തിലൂടെ 36 ലക്ഷ്യങ്ങളെ ഒരേസമയം തകർക്കാൻ റഷ്യയ്ക്ക് സാധിക്കും. സ്‌ഫോടകവസ്തുക്കൾ ഇല്ലാത്ത ഡമ്മി വാർഹെഡുകളാണെങ്കിൽ പോലും, അതിവേഗതയിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന ഗതികോർജ്ജം (Kinetic Energy) കൊണ്ട് മാത്രം ഭൂഗർഭ ബങ്കറുകളും കോൺക്രീറ്റ് താവളങ്ങളും തവിടുപൊടിയാക്കാൻ ഈ മിസൈലിന് കഴിയും.
പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള പേട്രിയറ്റ് അടക്കമുള്ള വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് ഒറെഷ്‌നിക്കിനെ തടയാൻ സാധിക്കാത്തതിന് പിന്നിൽ കൃത്യമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്. മിസൈൽ വിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ട് അന്തരീക്ഷത്തിന് പുറത്തുള്ള ഉയരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതിനാൽ റഡാറുകൾക്ക് ഇതിനെ കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമാണ്, കൂടാതെ താഴേക്ക് പതിക്കുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷ ഘർഷണം മൂലം ഇതിന് ചുറ്റും പ്ലാസ്മ പ്രകാശവലയം രൂപപ്പെടുന്നു.
പോർമുനകൾ വേർപിരിഞ്ഞ് വ്യത്യസ്ത ദിശകളിലേക്ക് കുതിക്കുന്നതും വ്യാജലക്ഷ്യങ്ങൾ (decoys) വിന്യസിക്കുന്നതും പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു. നിലവിൽ അമേരിക്കയുടെ ഏജിസ് എസ്.എം-3, ഇസ്രയേലിന്റെ ആരോ-3 എന്നിവയ്ക്ക് മാത്രമേ ഇത്തരം മിസൈലുകളെ അന്തരീക്ഷത്തിന് പുറത്തുവെച്ച് നേരിടാൻ ശേഷിയുള്ളൂ.
സോവിയറ്റ്-റഷ്യൻ മിസൈൽ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ നീണ്ട പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഒറെഷ്‌നിക് ജനിക്കുന്നത്. വിഖ്യാതമായ ആർ.എസ്-24 യാർസ് മിസൈലിന്റെ നവീകരിച്ച പതിപ്പായ ആർ.എസ്-26 റുബേഷ് മിസൈലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. 2018-ൽ അമേരിക്കയുമായുള്ള ആണവായുധ കരാർ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം മരവിപ്പിച്ചിരുന്ന ഈ പദ്ധതി, 2019-ൽ കരാർ റദ്ദായതോടെ റഷ്യ വീണ്ടും പൊടിതട്ടിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഫോറൻസിക് പരിശോധനകൾ പ്രകാരം ഇതിലെ പല ഘടകങ്ങളും 2016-17 കാലഘട്ടത്തിൽ നിർമ്മിച്ചതാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്, ഇത് പഴയ സാങ്കേതികവിദ്യകളെ ആധുനിക രീതിയിൽ കൂട്ടിച്ചേർത്തതാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഒറെഷ്‌നിക് മിസൈലുകളുടെ ഉൽപ്പാദന നിരക്ക് റഷ്യ അതിവേഗം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആദ്യ പ്രഹരങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന 13.5 മാസത്തെ ഇടവേള ഇപ്പോൾ വെറും 4.5 മാസമായി കുറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അയൽരാജ്യമായ ബെലാറസിൽ പരീക്ഷണാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഈ മിസൈലുകൾ വിന്യസിച്ചതായും സൂചനകളുണ്ട്. യൂറോപ്പിലെ പ്രമുഖ നഗരങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വെക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഈ ആയുധം, നാറ്റോ സഖ്യത്തെ പ്രതിരോധിക്കാനും യൂറോപ്യൻ സുരക്ഷാ സമവാക്യങ്ങൾ മാറ്റിയെഴുതാനുമുള്ള റഷ്യയുടെ വലിയ തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
