| വാമിക
ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ആ ‘വിവാഹമോചനത്തിന്’ ഇപ്പോൾ ആറ് പതിറ്റാണ്ട് തികയുകയാണ്. 1964-ൽ ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ (സിപിഐ) ഉണ്ടായ ആ വൻ പിളർപ്പ് ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ മാത്രമല്ല, രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തെയും മാറ്റിമറിച്ചു. പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഒരുപക്ഷേ ദഹിക്കാത്ത പല സൈദ്ധാന്തിക ചോദ്യങ്ങളും അന്ന് ആ പിളർപ്പിന് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
എന്തിനായിരുന്നു അവർ പിളർന്നത്? ഒരേ കൊടിയും ഒരേ പ്രത്യയശാസ്ത്രവും മുറുകെ പിടിക്കുന്നവർ എന്തിനാണ് പരസ്പരം പോരടിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം ഇന്നും സാധാരണക്കാർക്കിടയിൽ ബാക്കിയാണ്. ഇന്ന് കേരളത്തിൽ ഒരേ മുന്നണിയുടെ ഭാഗമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും സിപിഐയും സിപിഎമ്മും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ പലപ്പോഴും ചർച്ചയാകാറുണ്ട്. സിപിഐ അക്രമ സംഭവങ്ങളിൽ പൊതുവെ വാദിഭാഗത്തോ പ്രതിഭാഗത്തോ വരാറില്ലെന്നതാണ് ഇതിൽ പ്രധാനമെന്ന് പലരും നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകൾ പിന്നിലേക്ക് മറിച്ചാൽ 1964-ൽ ഡൽഹിയിൽ നടന്ന ആ സുപ്രധാനമായ ദേശീയ കൗൺസിൽ യോഗത്തിൽ എത്തും. അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ആ യോഗത്തിൽ നിന്ന് 32 നേതാക്കളാണ് അന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയത്. ഒരു വലിയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നെടുകെയുള്ള പിളർപ്പിന് ആ 32 പേരുടെ ഇറങ്ങിപ്പോക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ഏറെ നാളായുള്ള ആഭ്യന്തര ഭിന്നതയുടെയും വിഭാഗീയതയുടെയും പരിസമാപ്തിയായിരുന്നു ആ നീക്കം.
യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈ ഭിന്നതയുടെ വിത്തുകൾ പാകിയത് 1947-ലെ ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെയാണ്. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് പാർട്ടി എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടണം എന്നതിനെ ചൊല്ലി നേതാക്കൾക്കിടയിൽ തർക്കം ഉടലെടുത്തു. അന്നത്തെ നെഹ്റു ഗവൺമെന്റിനോട് സ്വീകരിക്കേണ്ട നിലപാടായിരുന്നു പ്രധാന തർക്കവിഷയം. സോവിയറ്റ് യൂണിയനും നെഹ്റുവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മെച്ചപ്പെട്ടതോടെ കോൺഗ്രസിനോട് മൃദുസമീപനം സ്വീകരിക്കണമെന്ന് എസ്.എ. ഡാങ്കെയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു വിഭാഗം വാദിച്ചു.
1962-ലെ ഇന്ത്യ-ചൈന യുദ്ധം ഈ ഭിന്നതയെ ആളിക്കത്തിച്ചു. ആഗോള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനും ചൈനയും തമ്മിലുണ്ടായ ചേരിതിരിവ് ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെയും രണ്ട് തട്ടിലാക്കി. ചൈനീസ് പക്ഷക്കാരെന്ന് ആരോപിച്ച് പാർട്ടിയിലെ ഇടതുപക്ഷ നേതാക്കളായ ഇ.എം.എസ്സും എ.കെ.ജി.യും ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ അന്ന് ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടു. അവർ ജയിൽ മോചിതരായപ്പോൾ പാർട്ടി നേതൃത്വത്തിന് നേരെ കടുത്ത വെല്ലുവിളി ഉയർത്തി.
കോൺഗ്രസ് ഗവൺമെന്റിനോടുള്ള സമീപനം, ഇന്ത്യ-ചൈന അതിർത്തി തർക്കം, സോവിയറ്റ് റിവിഷനിസം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിലുണ്ടായ സൈദ്ധാന്തികപരമായ വിയോജിപ്പുകൾ ഒടുവിൽ പിളർപ്പിലേക്ക് നയിച്ചു. ഡൽഹി കൗൺസിലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയവർ പിന്നീട് തെന്നാലിയിലും തുടർന്ന് ബോംബെയിലും കൺവെൻഷനുകൾ നടത്തി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യ (മാർക്സിസ്റ്റ്) രൂപീകരിച്ചു. ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, എ.കെ. ഗോപാലൻ, പി. സുന്ദരയ്യ, ഹർകിഷൻ സിംഗ് സുർജിത് തുടങ്ങിയ പ്രമുഖർ ഈ പക്ഷത്തായിരുന്നു.
ഈ പിളർപ്പിനെക്കുറിച്ച് സിപിഎം ദേശീയ നേതൃത്വത്തിന് ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായ ന്യായീകരണമുണ്ട്. ഭരണവർഗ്ഗമായ കോൺഗ്രസുമായി കൈകോർത്തിരുന്നെങ്കിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം തന്നെ ഇന്ത്യയിൽ തകർന്നു പോകുമായിരുന്നുവെന്ന് സീതാറാം യെച്ചൂരി വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. അടിയന്തരാവസ്ഥയ്ക്ക് ശേഷം കോൺഗ്രസിന് സംഭവിച്ച തകർച്ച തങ്ങളെയും ബാധിക്കുമായിരുന്നുവെന്നും, അതുകൊണ്ട് തന്നെ പിളർപ്പ് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യകതയായിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഈ വാദത്തിന് എത്രത്തോളം കരുത്തുണ്ട് എന്നത് സംശയകരമാണ്. പിളർപ്പിന് മുമ്പ് 1962-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് രാജ്യത്ത് 9.9% വോട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ 1967-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പായപ്പോഴേക്കും ഈ വോട്ട് വിഹിതത്തിൽ കാര്യമായ കുറവുണ്ടായി. കാലക്രമേണ പാർട്ടികളുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു വരുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണുന്നത്.
2014-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സിപിഎമ്മിന് വെറും 3.3% വോട്ട് മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്. 2019-ൽ അത് വീണ്ടും കുറഞ്ഞ് 1.7 ശതമാനത്തിലെത്തി. സിപിഐക്കാകട്ടെ തങ്ങളുടെ ദേശീയ പാർട്ടി പദവി തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. സിപിഎം ഇപ്പോൾ ആ പദവി നിലനിർത്താനുള്ള വലിയൊരു പോരാട്ടത്തിലാണ്. നാല് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെങ്കിലും സ്വാധീനം തെളിയിക്കേണ്ടത് പാർട്ടിയുടെ നിലനിലപ്പിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ മറ്റൊന്നാണ്. അന്ന് ഏത് കോൺഗ്രസിനെ എതിർക്കാനാണോ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിളർന്നത്, ഇന്ന് അതേ കോൺഗ്രസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഇന്ത്യ സഖ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് സിപിഐയും സിപിഎമ്മും. ഭരണവർഗ്ഗത്തോടുള്ള സമീപനത്തിന്റെ പേരിൽ വഴിപിരിഞ്ഞവർ ആറ് പതിറ്റാണ്ടിന് ശേഷം അതേ ഭരണവർഗ്ഗത്തിനൊപ്പം വേദി പങ്കിടുന്നു.
ഇരു പാർട്ടികളും ഒന്നിക്കണമെന്ന ആവശ്യം പലപ്പോഴായി സിപിഐ ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഓരോ തവണയും സിപിഎം ആ നിർദ്ദേശത്തെ തള്ളിക്കളയുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഇതോടെ ഇപ്പോൾ സിപിഐക്കാർ പോലും അത്തരമൊരു ആവശ്യം ഉന്നയിക്കാറില്ല. പിളർപ്പിന് ശേഷം ഇരുപാർട്ടികളും തമ്മിലുള്ള സ്വരച്ചേർച്ചയില്ലായ്മ പലപ്പോഴും അണികൾക്കിടയിൽ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് പോലും കാരണമായിട്ടുണ്ട്.
കേരളത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ സിപിഎം കേഡർ സ്വഭാവമുള്ള കരുത്തുറ്റ പാർട്ടിയായി മാറിയപ്പോൾ, സിപിഐ മൃദുവായ സമീപനമുള്ള പാർട്ടിയായി തുടർന്നു. പലപ്പോഴും സിപിഎം പ്രവർത്തകരിൽ നിന്ന് സിപിഐക്കാർക്ക് മർദ്ദനമേൽക്കുന്ന സാഹചര്യം പോലും ഉണ്ടാകാറുണ്ടെന്ന് ചിലർ പരിഹസിക്കാറുണ്ട്. എങ്കിലും എൽഡിഎഫ് എന്ന ശക്തമായ മുന്നണി സംവിധാനത്തിലൂടെ ഇവർ തങ്ങളുടെ ഭിന്നതകൾ മറന്ന് ഒന്നിച്ചു നിൽക്കുന്നു.
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം പിളർന്നത് ആഗോളതലത്തിലെ ചേരിതിരിവിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അത് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ കരുത്ത് ചോർത്തിയോ എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. ബിജെപിയെയും കോൺഗ്രസിനെയും നേരിടാൻ ഈ പാർട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ പഴയ പ്രതാപം വീണ്ടെടുക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നത് കണ്ടറിയണം. വോട്ട് വിഹിതം കുറയുന്നതും ദേശീയ പദവി ഭീഷണിയിലായതും ഗൗരവകരമായ സാഹചര്യമാണ്.
അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി എന്നത് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഇന്നും മധുരിക്കുന്ന ഒരു ഓർമ്മയാണ്. എന്നാൽ പുതിയ ജനാധിപത്യ സാഹചര്യത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ വെറും ഇടത്താവളങ്ങളായി ചുരുങ്ങിപ്പോയോ എന്ന് സംശയിക്കുന്നവരും കുറവല്ല. 60 വർഷം മുമ്പ് ആവേശം കൊണ്ട നേതാക്കൾ വിഭാവനം ചെയ്ത ആ വിപ്ലവ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഇന്നും എത്രത്തോളം സജീവമാണ് എന്നത് വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമാണ്.
