ആറ് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഇസ്രയേൽ എന്ന രാജ്യം സൂക്ഷിച്ചുപോന്ന ഒരു നിശബ്ദതയുണ്ട്; അത് തൂക്കുമരങ്ങളോടുള്ള വിമുഖതയായിരുന്നു. എന്നാൽ 2026 ഏപ്രിലിലെ ഈ ദിനങ്ങളിൽ ലോകം ഉറ്റുനോക്കുന്നത് ഇസ്രയേൽ പാർലമെന്റ് പാസാക്കിയ ‘ഭീകരർക്കുള്ള വധശിക്ഷാ നിയമം’ എന്ന പുതിയ ചുവടുവെപ്പിനെയാണ്. ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളും സുരക്ഷാ വെല്ലുവിളികളും തമ്മിലുള്ള ഒരു വലിയ ഏറ്റുമുട്ടലായി ഈ നിയമം മാറുമ്പോൾ, ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വലിയൊരു ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു: എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇസ്രയേൽ ഇപ്പോൾ ഇത്തരമൊരു കടുത്ത തീരുമാനത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയത്?
ഇസ്രയേലിന്റെ 120 അംഗ പാർലമെന്റായ നെസെറ്റിൽ (Knesset) 62 പേരുടെ പിന്തുണയോടെയാണ് ഈ വിവാദ നിയമം പാസാക്കപ്പെട്ടത്. 48 പേർ ഇതിനെ എതിർത്ത് വോട്ട് ചെയ്തു എന്ന വസ്തുത തന്നെ ഈ നിയമം രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ വിള്ളൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. 2023 ഒക്ടോബർ 7-ന് ഹമാസ് നടത്തിയ ആസൂത്രിത ഭീകരാക്രമണത്തിന് ശേഷമാണ് വധശിക്ഷാ നിയമത്തിനായുള്ള മുറവിളികൾ ഭരണകൂടത്തിനുള്ളിൽ ശക്തമായത്. ദശകങ്ങളായി രാജ്യം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച നിയമപരമായ ഔന്നത്യത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ പിന്മാറ്റം കേവലം ഒരു ശിക്ഷാവിധി മാത്രമല്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം കൂടിയാണ്.
ഇസ്രയേലിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, രാജ്യം രൂപീകൃതമായ ശേഷം ഇതുവരെ നടപ്പിലാക്കിയത് കേവലം രണ്ട് വധശിക്ഷകൾ മാത്രമാണ്. അതിലൊന്ന് 1948-ൽ ചാരവൃത്തി ആരോപിച്ച് വധിച്ച മെയർ ടോബിയാൻസ്കിയുടേതായിരുന്നു, എന്നാൽ അദ്ദേഹം നിരപരാധിയാണെന്ന് മരണശേഷം തെളിഞ്ഞത് രാജ്യത്തെ നടുക്കിയിരുന്നു. രണ്ടാമത്തേത് 1962-ൽ നാസി യുദ്ധക്കുറ്റവാളിയായ അഡോൾഫ് ഐക്മാനെ തൂക്കിലേറ്റിയതാണ്. ഐക്മാന് ശേഷം കഴിഞ്ഞ 60 വർഷത്തിനിടയിൽ മറ്റൊരാൾക്കും അവിടെ വധശിക്ഷ നൽകിയിട്ടില്ല എന്നത് ഈ രാജ്യത്തിന്റെ നിയമചരിത്രത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യമാണ്.
ഈ പുതിയ നിയമം എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുക എന്നത് ഏറെ കൗതുകകരവും അതേസമയം ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നതുമാണ്. പുതിയ നിയമപ്രകാരം, വിധി വന്ന് 90 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ പ്രതിയെ തൂക്കിലേറ്റണം എന്ന് വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്നു. മുൻപ് സൈനിക കോടതികളിൽ വധശിക്ഷ വിധിക്കണമെങ്കിൽ മൂന്ന് ജഡ്ജിമാരുടെ ഏകകണ്ഠമായ തീരുമാനം ആവശ്യമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ ഭൂരിപക്ഷാഭിപ്രായം മാത്രം മതിയാകും. പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നത് 180 ദിവസം വരെ നീട്ടാൻ അധികാരമുണ്ടെങ്കിലും അപ്പീൽ നൽകാനുള്ള അവകാശം പരിമിതപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതായാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
ഇസ്രയേൽ പൗരനെയോ താമസക്കാരനെയോ വധിക്കുന്നതിലൂടെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഭീകരരെയാണ് ഈ നിയമം പ്രധാനമായും ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. എന്നാൽ ഇവിടെയാണ് ലോകരാഷ്ട്രങ്ങൾ സംശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ നിയമം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരെയാണ് ഉന്നം വെക്കുന്നത്? അധിനിവേശ പ്രദേശമായ വെസ്റ്റ് ബാങ്കിലെ പലസ്തീനികളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാണ് ഈ നീക്കമെന്ന് മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇസ്രയേൽ പൗരന്മാരല്ലാത്തവർക്കും അറബ് വംശജർക്കും എതിരെ ഈ നിയമം കൂടുതൽ കർശനമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്ക അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ഉയർന്നു കഴിഞ്ഞു.
യഹൂദ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവർ ചെയ്യുന്ന സമാനമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് ഈ നിയമം എത്രത്തോളം ബാധകമാകുമെന്നത് ഒരു വലിയ സമസ്യയായി അവശേഷിക്കുന്നു. പ്രതിപക്ഷവും മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളും ഉന്നയിക്കുന്ന പ്രധാന ആക്ഷേപം ഈ നിയമത്തിന്റെ വിവേചനപരമായ സ്വഭാവമാണ്. ജൂതന്മാർ ചെയ്യുന്ന കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ‘ഭീകരവാദം’ എന്നതിന് പകരം ‘ക്രിമിനൽ കുറ്റം’ എന്ന ഗണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയാൽ അവർക്ക് ഈ കടുത്ത ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ സാധിച്ചേക്കാം എന്നതാണ് ഇതിലെ വൈരുദ്ധ്യം. ഇത് ഇസ്രയേലിന്റെ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ അന്തസ്സിനെ തന്നെ ബാധിക്കുമെന്ന് നിയമവിദഗ്ധർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.
അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് വലിയ പ്രതിഷേധങ്ങളാണ് ഈ നീക്കത്തിനെതിരെ ഉയരുന്നത്. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും ഇസ്രയേലിന്റെ ഈ തീരുമാനത്തെ ശക്തമായി അപലപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതൊരു പ്രകോപനമാണെന്ന് പലസ്തീൻ വിദേശകാര്യ മന്ത്രാലയം വിശേഷിപ്പിച്ചപ്പോൾ, മുനമ്പിലെ റെഡ് ക്രോസ് ആസ്ഥാനത്തിന് മുന്നിൽ വലിയ പ്രതിഷേധങ്ങൾ അരങ്ങേറി. വികസിത രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ അപൂർവ്വമായി മാത്രം കാണുന്ന ഇത്തരം നിയമങ്ങൾ ഇസ്രയേലിന്റെ ആഗോള പ്രതിച്ഛായയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്നത് കണ്ടറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഒരുകാലത്ത് വധശിക്ഷയെ കൊളോണിയൽ അടിച്ചമർത്തലിന്റെ അടയാളമായി കണ്ടിരുന്ന ഒരു ജനത, ഇന്ന് അതേ ശിക്ഷാവിധി തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നത് ചരിത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു വഴിത്തിരിവാണ്. ജൂത പാരമ്പര്യത്തിൽ വധശിക്ഷ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിലും, നിലനിൽപ്പിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ പഴയ മൂല്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയാണോ? 1954-ൽ സാധാരണ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ നിരോധിച്ചുകൊണ്ട് ഇസ്രയേൽ കാട്ടിയ ആധുനികതയും ലിബറൽ കാഴ്ചപ്പാടും ഈ പുതിയ നിയമത്തിലൂടെ വെല്ലുവിളിക്കപ്പെടുകയാണ്.
