സൈനിക സ്ഫോടക വസ്തുക്കൾ നിർമ്മിക്കാൻ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഡൈനാമൈറ്റിൻ്റെ ഉപജ്ഞാതാവ് എന്ന നിലയിൽ മാത്രം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടതിൽ ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ആൽഫ്രഡ് നോബൽ തൻ്റെ സമ്പത്തിൻ്റെ സിംഹഭാഗവും നോബൽ സമ്മാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ സംഭാവന ചെയ്തതിനെ കുറിച്ചുള്ള അപ്പോക്രിഫൽ കഥ കേട്ടാണ് നാമെല്ലാവരും വളർന്നത്. ഈ കഥ പലപ്പോഴും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ചിലർ അത് തള്ളിക്കളയുന്നുപോലും, മനുഷ്യർ നിരവധി ഫ്രാങ്കൻസ്റ്റൈനുകളെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നതിൽ സംശയമില്ല. സംവിധായകൻ മഹേഷ് നാരായണൻ്റെ പാട്രിയറ്റിൽ, അത്തരമൊരു സൃഷ്ടിയെയാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്.
പെരിസ്കോപ്പ്, അത് പെഗാസസിനോട് വളരെ സാമ്യമുള്ളതായി തോന്നുന്നു. അധികാരത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവർ അതിൻ്റെ ദുരുപയോഗത്തിന് ഇരയാകുന്നതിൽ നിന്ന് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് നിരപരാധികളെ രക്ഷിക്കാനുള്ള അതിൻ്റെ പ്രധാന മനസുകളുടെ ശ്രമങ്ങളിൽ ഒന്നിനെയാണ് നമ്മൾ പിന്തുടരുന്നത്.
ദേശീയ പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിന് കീഴിലുള്ള ഡിആർഡബ്ല്യുവിൽ ശാസ്ത്ര ഉപദേഷ്ടാവായി ഡോ. ഡാനിയേൽ ജെയിംസ് (മമ്മൂട്ടി) ജോലി ചെയ്യുന്നു. ഒരു ദിവസം, മന്ത്രി നളിനി രാമകൃഷ്ണൻ (രേവതി) അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചുവരുത്തി. ദേശീയ സുരക്ഷക്കായി അവർ ആസൂത്രണം ചെയ്ത പെരിസ്കോപ്പ്, രാഷ്ട്രീയ പ്രമുഖൻ ജെപി സുന്ദരം (രാജീവ് മേനോൻ) ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. അതിലും മോശം, ജെപിഎസ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മകൻ ശക്തി സുന്ദരത്തിൻ്റെ (ഫഹദ് ഫാസിൽ) ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിക്ക് ലൈസൻസ് നൽകാനുള്ള നീക്കങ്ങളും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ക്യാമറകൾ, മൈക്രോഫോണുകൾ, ആളുകളുടെ ഗാഡ്ജെറ്റുകളിലെ ഡാറ്റ എന്നിവയിലേക്ക് റിമോട്ടായി ആക്സസ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സ്പൈവെയറായതിനാൽ, ശക്തി തൻ്റെ സ്വാർത്ഥ നേട്ടങ്ങൾക്കായി പെരിസ്കോപ്പ് ഉപയോഗിക്കുമെന്ന് അവർ ഭയപ്പെടുന്നു. ഡാനിയേൽ ഇതിനെതിരെ പോരാടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ജെപിഎസ് അദ്ദേഹത്തെ ഒരു “ദേശദ്രോഹി” എന്ന് മുദ്രകുത്തുകയും, ഒളിവിൽ പോകാൻ നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഡാനിയേൽ അച്ഛൻ- മകൻ ജോഡിയെ തുറന്നുകാട്ടാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
മമ്മൂട്ടി പ്രമോഷണൽ അഭിമുഖങ്ങളിൽ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞതുപോലെ, പാട്രിയറ്റിലെ നായകൻ തീർച്ചയായും കഥാതന്തുവാണ്. സിനിമയിലെ ചില പ്രമുഖ താരങ്ങൾ അഭിനയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, തുടക്കം മുതൽ അവസാനം വരെ മഹേഷ് തൻ്റെ കഥാസന്ദർഭങ്ങൾ മറക്കുന്നില്ല. ഏകദേശം മൂന്ന് മണിക്കൂർ ദൈർഘ്യമുള്ള സിനിമ പതുക്കെ ആരംഭിക്കുന്നു. ലോകത്തെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും വരാനിരിക്കുന്ന ഭീഷണിയെയും അത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന സംഘർഷങ്ങളെയും സ്ഥാപിക്കാൻ സമയമെടുക്കുന്നു.
ഒരു സൂപ്പർസ്റ്റാർ (മമ്മൂട്ടി) ഇതിനകം തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മറ്റൊരു സൂപ്പർസ്റ്റാർ (മോഹൻലാൽ) തൻ്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മുഖ്യധാരാ ഇന്ത്യൻ സിനിമ സ്ഥാപിച്ച തിരക്കഥാ ഫോർമാറ്റുകളിലേക്ക് മഹേഷ് തിടുക്കം കൂട്ടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അനാവശ്യമായി പിരിമുറുക്കം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയോ നിരന്തരമായ ഇടവേളകളിൽ ഉയർന്ന ഒക്ടേൻ രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. താൻ നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം പൂർണമായ വ്യക്തത പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു, കുറഞ്ഞത് ദൃശ്യപരമായും അദ്ദേഹം അത് ചെയ്യുന്നു.
തുടക്കം മുതൽ തന്നെ പാട്രിയറ്റിൻ്റെ ദൃശ്യഭാഷ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഡാനിയേലിന് ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കാൻ അനാവശ്യമായി മങ്ങിയ ഷോട്ടുകളോ സ്ലോ മോഷനോ ഇല്ല. ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക മേഖലയ്ക്ക് ഒരു ഏകതാനമായ സ്വരം നൽകാൻ കൃത്രിമമോ ഉപരിപ്ലവമോ ആയ കളർ ഗ്രേഡിംഗ് തന്ത്രങ്ങളുമില്ല. പരമ്പരാഗത ഇന്ത്യൻ ചാരവൃത്തി ത്രില്ലറുകളിലെ നായകന്മാരുടെ സാധാരണ നാടകീയതകൾ അവതരിപ്പിക്കാൻ മഹേഷ് അദ്ദേഹത്തെ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. വിസിൽ അടിക്കാൻ യോഗ്യമായ മാസ് ഡയലോഗുകൾ നൽകുന്നില്ല. ഡാനിയേൽ ഒരു അമാനുഷികനല്ല, എഴുത്തുകാരനും സംവിധായകനും അദ്ദേഹത്തെ അങ്ങനെ പരിഗണിക്കുന്നത് വളരെ അപൂർവമാണ്.
ഇത് പ്രശംസനീയമായ ഒരു സമീപനമാണെങ്കിലും, മഹേഷിൻ്റെ തിരക്കഥ ശരാശരി എഴുത്ത് മുഴുവൻ പാട്രിയറ്റിനെ അതിൻ്റെ യഥാർത്ഥ സാധ്യതയിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു. ആ വിഭാഗത്തിൽ തന്നെ തുടരാൻ അദ്ദേഹം എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും, അദ്ദേഹം അശ്രദ്ധമായി പ്രത്യേകതകളിലും വിശദാംശങ്ങളിലും അമിതമായി ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ഇത് തിരക്കഥയെ നിർജീവമാക്കി. അദ്ദേഹം എഴുത്ത് മറ്റാരെയെങ്കിലും ഏൽപ്പിക്കുകയും ചലച്ചിത്ര നിർമ്മാണത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യണമായിരുന്നു.
കുറഞ്ഞപക്ഷം, നാടകം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലും മൂർച്ചയുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ എഴുതുന്നതിലും കഴിവുള്ള ഒരു സഹ- എഴുത്തുകാരനുമായി അദ്ദേഹം സഹകരിക്കണമായിരുന്നു. ശ്രദ്ധേയമായ ദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, പാട്രിയറ്റിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പോരായ്മ, ആഖ്യാനത്തിലെ ആത്മാവിൻ്റെയും ആഴത്തിൻ്റെയും അഭാവമാണ്.
കഥാപാത്രങ്ങളെ മികച്ച രീതിയിൽ സ്ഥാപിക്കുകയും, അവർക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ഐഡന്റിറ്റികൾ നൽകുകയും, അവർക്കിടയിൽ ശക്തമായ ചലനാത്മകത വളർത്തിയെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവയിൽ പലതിനെയും അദ്ദേഹം നങ്കൂരമിടുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു. അത് അവരെ പൊങ്ങിക്കിടക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, യുകെയിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ സൈബർ വിദഗ്ദയും പിന്നീട് ഡാനിയേലിൻ്റെ ഭാര്യയുമായി മാറുന്നതുമായ ആയിഷ ഇഖ്ബാൽ (സരിൻ ഷിഹാബ്) തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ഒരു കഥാപാത്രമെന്ന നിലയിൽ അപാരമായ സാധ്യതകൾ കാണിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഒരു ഘട്ടത്തിനുശേഷം, അവൾ ലളിതമായി നിലനിൽക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.
ഡാനിയേലിൻ്റെ മുൻ ഭാര്യയും സുഹൃത്തുമായ അഡ്വ ലതിക (നയൻതാര) യുടെ കാര്യത്തിലും ഇത് സത്യമാണ്. പ്രാരംഭ രംഗങ്ങൾ അവൾ ആഖ്യാനത്തിന് സഹായകമാകുമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവരും ഒരു നിശ്ചലമായി തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു.
ശക്തിയുടെ സ്ഥാപനത്തിലെ ജീവനക്കാരനായ മൈക്കൽ ദേവസി (കുഞ്ചാക്കോ ബോബൻ) എന്ന കഥാപാത്രത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ മഹേഷ് വളരെയധികം പരിശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ശക്തിയുടെ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നയാളാണ് അദ്ദേഹം. പിന്നീട് അദ്ദേഹം ടേൺകോട്ട് ആയി മാറുകയും ഒടുവിൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പതനത്തിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. ശക്തമായ ഒരു പശ്ചാത്തലവും പ്രചോദനവും അദ്ദേഹത്തിന് നൽകിക്കൊണ്ട്, മൊത്തത്തിലുള്ള നാടകത്തിൻ്റെ ദൃഢതയുടെ അഭാവം അദ്ദേഹത്തെയും ബാധിക്കുന്നു.
മോഹൻലാലിൻ്റെ കേണൽ റഹിം നായിക് ഫ്രെയിമിലേക്ക് കടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, ആഖ്യാനം ത്രില്ലർ മേഖലയിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ വേഗത കൈവരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു മാസ് ഇൻട്രോ ലഭിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ഇതിഹാസത്തിൻ്റെ വെറും രൂപം കാണാൻ ആനന്ദകരമാണ്. കാരണം അദ്ദേഹം സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു ധാർഷ്ട്യം കാണിക്കുന്നു. കുറഞ്ഞ സ്ക്രീൻ ദൈർഘ്യം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഒരു കഥാപാത്രമെന്ന നിലയിൽ റഹിം ശക്തമായ ഒരു മുദ്ര പതിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് അദ്ദേഹത്തെ ഒരു സ്പിൻ-ഓഫിനായി പോലും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
എഴുത്തിലെ ശരാശരി അദ്ദേഹത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. ഡാനിയേലും റഹീമും തമ്മിലുള്ള കോമ്പിനേഷൻ രംഗങ്ങളെ പോലും മങ്ങിക്കുന്നു. അവിടെ അവരുടെ ബന്ധം പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യപ്പെടാത്തതും അവ്യക്തവുമാണ്. ഫ്രെയിമിലെ രണ്ട് സൂപ്പർസ്റ്റാറുകളെ വെച്ച് മഹേഷ് ജീവിതത്തേക്കാൾ വലുതായി ഒന്നും സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല എന്നത് മനസിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. തിരക്കഥയിലെ സ്പഷ്ടമായ ആഴം ഇല്ലാത്തത് നിലവിലുള്ളതിൽ നിന്ന് പോലും വ്യതിചലിപ്പിക്കുന്നു.
ഉയർന്ന ആശയങ്ങളുള്ള തീമുകളെ വളരെ യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങളുമായി സംയോജിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ആഖ്യാനത്തിൽ അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന വിശദാംശങ്ങൾക്ക് മഹേഷ് അഭിനന്ദനം അർഹിക്കുന്നു. മോഴ്സ് കോഡ് ഉപയോഗിച്ച രീതി പോലും ശ്രദ്ധേയമാണ്. കൂടാതെ, സ്വകാര്യതയെ കുറിച്ചുള്ള നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചർച്ചകളും ആളുകളുടെ സെൻസിറ്റീവ് വിവരങ്ങളുടെ നിയമവിരുദ്ധമായ ഉപയോഗവും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, പാട്രിയറ്റ് പോലുള്ള ഒരു സിനിമ കൂടുതൽ ചർച്ചകൾക്ക് തുടക്കമിടേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ ആവശ്യമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, വൈകാരിക തലത്തിൽ ഒരാളുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയാത്തത് അതിൻ്റെ സ്വാധീനം കുറച്ചേക്കാം.
“ഇന്ത്യയുടെ ഡിജിറ്റലൈസേഷന് എതിരല്ല” എന്ന നിയമപരമായ മുന്നറിയിപ്പോടെ ആണ് സിനിമ ആരംഭിക്കേണ്ടി വന്നത് എന്നത് ഭയാനകമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും വർഷങ്ങളായി രാജ്യത്ത് ധാരാളം ഡാറ്റാ ചോർച്ചകൾ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളപ്പോൾ, അതിൽ ആധാർ ഡാറ്റാബേസിൽ നിന്നുള്ള ലംഘനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു.
സിനിമയുടെ മറ്റൊരു പ്രധാന പോരായ്മ, ഇതൊരു സാമൂഹിക നാടകമാണോ അതോ ഒരു ചാരവൃത്തി ത്രില്ലറാണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്. അത് ആശയ കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു. അവസാന ഘട്ടത്തിൽ, പാട്രിയറ്റിൻ്റെ ആഖ്യാനം എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. കൂടാതെ വളരെയധികം ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾക്കും കുഴപ്പങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ വളരെ സൗകര്യപ്രദമായി സിനിമ അവസാനിക്കുന്നു. മഹേഷ് അതുവരെ നിലനിർത്തിയിരുന്ന സ്വരത്തിന് ഏതാണ്ട് വിപരീതമാണ് ഇത്.
പാട്രിയറ്റ് മലയാള സിനിമക്ക് ദൃശ്യപരമായി ഒരു തകർപ്പൻ ചിത്രമല്ലെങ്കിലും, ഛായാഗ്രാഹകൻ മനുഷ് നന്ദൻ, എഡിറ്റർമാരായ മഹേഷ് (സംവിധായകൻ തന്നെ), രാഹുൽ രാധാകൃഷ്ണൻ എന്നിവർ തിളങ്ങുന്ന നിരവധി നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. പരിമിതമായ ഇടങ്ങളിൽ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന രംഗങ്ങൾ പ്രത്യേകിച്ചും ശ്രദ്ധേയമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ലിഫ്റ്റിലെ മോഹൻലാലിൻ്റെ പോരാട്ടം. കാഴ്ചക്കാരന് ഒരു ക്ലൗസ്ട്രോഫോബിക് തോന്നൽ നൽകാതെ, ടീം ഈ രംഗങ്ങൾ നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരു ക്രൂയിസിംഗ് കാറിനുള്ളിൽ ഡാനിയേലും റഹീമും മൈക്കിളും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ പകർത്താൻ ക്യാമറ അകത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നതായി തോന്നുന്ന മറ്റൊരു രംഗമുണ്ട്. ഈ നേട്ടം പ്രശംസനീയമാണെങ്കിലും, ആ നിമിഷത്തിൻ്റെ ഗൗരവം ഒരു തരത്തിലും വർദ്ധിപ്പിക്കാത്തതിനാൽ ഇത് ഒരു പ്രദർശനം പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.
സാധാരണ ചാരവൃത്തി ത്രില്ലറുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, പാട്രിയറ്റ് ഓരോ 15-20 മിനിറ്റിലും ഉയർന്ന ഒക്ടേൻ ആക്ഷൻ സീക്വൻസുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിട്ടില്ല. പകരം, മഹേഷ് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പോരാട്ടങ്ങളെ ആവശ്യമായ ഘട്ടങ്ങളിൽ മാത്രം സജ്ജമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ ആക്ഷൻ ഡയറക്ടർമാർ ശ്രദ്ധേയമായ ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് വിമാനത്തിലെയും ലിഫ്റ്റിലെയും രംഗങ്ങളിൽ. കാർ ചേസ് സീക്വൻസും തുടർന്നുള്ള ഷൂട്ടൗട്ട് രംഗങ്ങളും ചടുലവും ആവേശകരവുമാണെങ്കിലും, നാടകീയമായ ഒരു ഹൈ സൃഷ്ടിക്കാൻ അവ നന്നായി സങ്കൽപ്പിക്കാമായിരുന്നു; നിർഭാഗ്യവശാൽ, ആ അവസരം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
പാട്രിയറ്റിൻ്റെ പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തിൻ്റെ വിവേകപൂർണമായ ഉപയോഗം- ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുകയും അല്ലാത്തപക്ഷം അന്തരീക്ഷ ശബ്ദവും നിശബ്ദതയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു, പ്രശംസ അർഹിക്കുന്നു. തിളങ്ങേണ്ട സമയമാകുമ്പോഴെല്ലാം, സംഗീത സംവിധായകൻ സുഷിൻ ശ്യാം അതിശയകരമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
സിനിമയെ തോളിലേറ്റി, മമ്മൂട്ടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നു. ആഖ്യാനത്തെ മറികടക്കാനോ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാനോ അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നില്ല; പകരം, ഡാനിയേലിന് ആധികാരികത നൽകിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ തൻ്റെ പങ്ക് നിർവഹിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സംഭാഷണ പ്രകടനത്തിന് അത്യാവശ്യമായ പഞ്ച് ഇല്ലാത്ത ചില സന്ദർഭങ്ങളുണ്ട്.
വില്ലൻ വേഷത്തിലെ അസാധാരണ പ്രകടനത്തിലൂടെ ഫഹദ് ഫാസിൽ വീണ്ടും പ്രേക്ഷക ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക സന്ദർഭം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അഭിനയ വൈദഗ്ധ്യത്തെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു: ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് രംഗത്ത്, വ്യോമസേനയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന സമയത്ത് അദ്ദേഹം ഒരു വിമാനത്തിനുള്ളിൽ ആണ്. ഒരു അപകടത്തെ ഭയപ്പെടുന്ന ആ നിമിഷം വളരെ പിരിമുറുക്കമുള്ളതാണ്. ഓക്സിജൻ മാസ്ക് ധരിച്ചിട്ടും, ഫഹദ് തൻ്റെ വികാരങ്ങൾ കണ്ണുകളിലൂടെയും മുഖ പേശികളുടെ ഗംഭീരമായ ഉപയോഗത്തിലൂടെയും സമർത്ഥമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. പിന്നീട്, മോശം എഴുത്ത് കാരണം കഥാപാത്രം ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോഴും, ശക്തിയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രകടനമാണ്.
മൈക്കിളിൻ്റെ മരിച്ചുപോയ കാമുകി ജ്യോതിയായി വേഷമിടുന്ന ദർശന രാജേന്ദ്രനും ശ്രദ്ധേയമായ പ്രകടനം കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നു. അതേസമയം, സരിൻ ഷിഹാബിൻ്റെ അസാധാരണമായ അഭിനയത്തിന് പ്രത്യേക അഭിനന്ദനം അർഹിക്കുന്നു; അവരുടെ മുൻകാല പ്രകടനങ്ങളുടെ ഒരു ഛായ പോലും ആയിഷയിൽ കാണാനാവില്ല. തൻ്റെ കഥാപാത്രത്തിൻ്റെ സങ്കീർണതയും പിന്നീട് ആയിഷ അനുഭവിക്കുന്ന പിരിമുറുക്കവും അസാധാരണമായ കൃത്യതയോടെ അവർ ഗംഭീരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
അവസാനമായി, മമ്മൂട്ടിയുടെയും മോഹൻലാലിൻ്റെയും സൂപ്പർസ്റ്റാർ പദവിയിൽ ഭയപ്പെടാതിരുന്നതിന് മഹേഷിനും, തങ്ങളുടെ പ്രതിച്ഛായയുടെയും പ്രശസ്തിയുടെയും ഭാരം കണ്ട് അസ്വസ്ഥരാകാതെ സംവിധായകൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ വിശ്വസിച്ചതിന് രണ്ട് ഇതിഹാസങ്ങൾക്കും അഭിനന്ദനങ്ങൾ. വാർദ്ധക്യത്തിലും, മറ്റ് പല ഭാഷകളിലെയും അവരുടെ എതിരാളികളുടെ സിംഹാസനങ്ങൾ അവരുടെ പ്രതാപകാലത്ത് നിലനിർത്താൻ പാടുപെടുമ്പോൾ, ബിഗ് മിസ് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഉയർന്നു വരുന്നതെന്ന് പാട്രിയറ്റ് വ്യക്തമായി തെളിയിക്കുന്നു.
പാട്രിയറ്റ് സിനിമയിലെ അഭിനേതാക്കൾ: മമ്മൂട്ടി, മോഹൻലാൽ, ഫഹദ് ഫാസിൽ, കുഞ്ചാക്കോ ബോബൻ, നയൻതാര, ദർശന രാജേന്ദ്രൻ, രേവതി, രാജീവ് മേനോൻ, സരിൻ ഷിഹാബ്
പാട്രിയറ്റ് ചിത്രം സംവിധാനം: മഹേഷ് നാരായണൻ
