ജനനം മുതൽ വാർദ്ധക്യം വരെ മനുഷ്യശരീരത്തിൽ നിരവധി മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കാറുണ്ട്. ഉയരവും ശരീരവലുപ്പവും മുഖത്തിന്റെ രൂപവുമെല്ലാം പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് മാറും. എന്നാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ വിരലടയാളങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന രൂപം ഏതാണ്ട് അതേപടി തുടരുന്നു. ഗർഭപാത്രത്തിൽവെച്ചുതന്നെ രൂപപ്പെടുന്ന വിരലടയാളങ്ങൾ പിന്നീട് മാറാത്തതിന് പിന്നിൽ രസകരമായ ശാസ്ത്രീയ കാരണങ്ങളുണ്ട്.
ഗർഭാവസ്ഥയുടെ മൂന്നും നാലും മാസങ്ങൾക്കിടയിലാണ് വിരലടയാളങ്ങൾ രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നത്. കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോഴേക്കും അവയുടെ അടിസ്ഥാന പാറ്റേണുകൾ പൂർണമായും വികസിച്ചിരിക്കും. പ്രധാനമായും ലൂപ്പുകൾ, ചുഴികൾ, കമാനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള പാറ്റേണുകളാണ് വിരലടയാളങ്ങളിലുള്ളത്.
ചർമ്മത്തിലെ എപ്പിഡെർമിസ്, ഡെർമിസ് എന്നീ പാളികളുടെ വളർച്ചയിലുണ്ടാകുന്ന വ്യത്യാസങ്ങളും സമ്മർദവുമാണ് വിരലുകളിലെ തനതായ വരകൾ രൂപപ്പെടാൻ കാരണമാകുന്നത്. ജനിതക ഘടകങ്ങൾക്കൊപ്പം ഗർഭപാത്രത്തിലെ അമ്നിയോട്ടിക് ദ്രാവകത്തിന്റെ മർദം, കുഞ്ഞിന്റെ ചലനങ്ങൾ, രക്തചംക്രമണം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളും വിരലടയാളങ്ങളുടെ രൂപീകരണത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരേ ജനിതക ഘടനയുള്ള ഇരട്ടക്കുട്ടികൾക്കുപോലും വ്യത്യസ്ത വിരലടയാളങ്ങളായിരിക്കും ഉണ്ടാകുക. കുട്ടികൾ വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് വിരലുകളുടെ വലുപ്പം കൂടുന്നതിനാൽ വിരലടയാളത്തിലെ വരകളും വികസിക്കും. എന്നാൽ അവയുടെ അടിസ്ഥാന ക്രമീകരണത്തിന് മാറ്റമുണ്ടാകില്ല.
ചെറിയ പോറലുകളും ഉപരിപ്ലവമായ പൊള്ളലുകളും സാധാരണയായി വിരലടയാളങ്ങളുടെ ഘടനയെ സ്ഥിരമായി ബാധിക്കില്ല. മുറിവ് ഭേദമാകുമ്പോൾ പഴയ പാറ്റേൺ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. എന്നാൽ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകളും ഗുരുതരമായ പൊള്ളലുകളും വിരലടയാളം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ചർമ്മപാളികളെ നശിപ്പിച്ചാൽ സ്ഥിരമായ മാറ്റങ്ങളോ പാടുകളോ ഉണ്ടാകാം.
വിരലടയാളങ്ങളുടെ ഈ സവിശേഷതയാണ് വ്യക്തികളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള വിശ്വസനീയമായ മാർഗമായി അവയെ മാറ്റുന്നത്. പ്രായം കൂടുമ്പോൾ വിരലുകൾ വളരുമ്പോഴും ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും വിരലടയാളത്തിലെ അടിസ്ഥാന രേഖാക്രമം നിലനിൽക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത.
