ക്ലാസ് മുറികളിൽ പഠനത്തിൽ പിന്നാക്കം പോകുന്ന കുട്ടികളെ ‘വികൃതികൾ’ എന്നോ ‘മടിയന്മാർ’ എന്നോ മുദ്രകുത്തി മാറ്റിനിർത്തുന്ന രീതി നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഇന്നും വ്യാപകമായി നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, സ്കൂളിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും ഒരേ വേഗതയിലോ ഒരേ രീതിയിലോ അല്ല കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചെടുക്കുന്നത്. വ്യത്യസ്ത കഴിവുകളും സ്വഭാവങ്ങളും പഠനരീതികളുമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളെ ഒരുമിച്ച് ചേർത്തുപിടിക്കേണ്ടതിന് പകരം അവരെ മാറ്റിനിർത്തുന്നത് അവരുടെ മാനസിക വളർച്ചയെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കും.
കുട്ടികളിൽ കണ്ടുവരുന്ന പ്രധാന പഠനവൈകല്യങ്ങളായ ഡിസ്‌ലെക്സിയ (വായനയിലുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്), ഡിസ്‌ഗ്രാഫിയ (എഴുത്തിലുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്), ഡിസ്‌കാൽക്കുലിയ (ഗണിത ആശയങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്) എന്നിവ ബുദ്ധിശക്തിയുടെ കുറവല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. വിവരങ്ങൾ തലച്ചോറ് വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിലെ വ്യത്യസ്തത മാത്രമാണ് ഇത്. കുട്ടികളുടെ ഈ പ്രത്യേകതകൾ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയാതെ അവരെ അപമാനിക്കുന്നത് അവരുടെ പഠന താല്പര്യത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കും.
പഠനവൈകല്യങ്ങൾ എത്രയും നേരത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നുവോ അത്രയും വേഗത്തിൽ അനുയോജ്യമായ പഠനരീതികളിലൂടെ കുട്ടികളെ മുന്നേറാൻ സഹായിക്കാനാകും. എന്നാൽ ഇത് തിരിച്ചറിയാൻ വൈകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും കുട്ടികളിൽ ഭയം, ആത്മവിശ്വാസക്കുറവ്, വിഷാദം എന്നിവ വളരുകയും അവർ സ്കൂൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് മാനസികമായി ഒറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ തന്നെ കണ്ടെത്തി പിന്തുണ നൽകേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
കുട്ടിയുടെ കുറവുകളും പരിമിതികളും മാത്രം കണ്ടെത്തുന്നതിന് പകരം “കുട്ടിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ് പഠനവും പിന്തുണയും ആരംഭിക്കേണ്ടത്. ഓരോ കുട്ടിയുടെയും കഴിവുകളും ശക്തികളും താൽപ്പര്യങ്ങളും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിനനുസരിച്ച് പഠന അന്തരീക്ഷം രൂപപ്പെടുത്തണം. ഉദാഹരണത്തിന്, കലാപരമായോ കായികപരമായോ കഴിവുകളുള്ള കുട്ടികൾക്ക് ആ മേഖലകളിൽ കൂടുതൽ പ്രോത്സാഹനം നൽകുന്നത് അവരുടെ വ്യക്തിത്വ വികസനത്തിന് ഏറെ സഹായകരമാകും.
സ്കൂളുകളിൽ സ്പെഷ്യൽ എജ്യുക്കേറ്റർമാരുടെ സേവനം പരിമിതമായതിനാൽ, എല്ലാ അധ്യാപകരും സ്പെഷ്യൽ എജ്യുക്കേഷന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളിൽ പരിശീലനം നേടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ദിവസവും കുട്ടികളുമായി ഇടപഴകുന്ന അധ്യാപകർക്ക് പഠന വൈകല്യങ്ങൾ നേരത്തെ തിരിച്ചറിയാനും, വ്യക്തിഗത പഠനരീതികൾ ക്രമീകരിക്കാനും, ഉൾക്കൊള്ളൽ വിദ്യാഭ്യാസം (ഇൻക്ലൂസിവ് എജ്യുക്കേഷൻ) യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാനും സാധിക്കും. ഇത് പ്രത്യേക പരിഗണന അർഹിക്കുന്ന കുട്ടികളെ സാധാരണ ക്ലാസ് മുറികളിൽ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ചേർത്തുനിർത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കും.
പ്രത്യേക പരിഗണന അർഹിക്കുന്ന കുട്ടികളോടുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ മനോഭാവത്തിൽ കാതലായ മാറ്റം വരേണ്ട സമയമാണിത്. കേവലം അനുതാപത്തേക്കാൾ ഉപരി സമത്വവും സമാനുഭാവവുമാണ് അവർക്ക് ആവശ്യമെന്ന് സമൂഹം തിരിച്ചറിയണം. ഇത്തരം കുട്ടികൾ സമൂഹത്തിന് ഭാരമല്ലെന്നും, അനുയോജ്യമായ പിന്തുണ ലഭിച്ചാൽ വലിയ സംഭാവനകൾ നൽകാൻ കഴിയുന്നവരാണെന്നും മനസ്സിലാക്കണം. ഏറ്റവും മിടുക്കരായ കുട്ടികളുടെ പ്രകടനത്തിൽ മാത്രമല്ല, കൂടുതൽ പിന്തുണ ആവശ്യമുള്ള കുട്ടികളെ നാം എങ്ങനെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം കുടികൊള്ളുന്നത്.
