അഞ്ച് ആഴ്ച കൊണ്ട് ഇന്ത്യയെയും പാകിസ്ഥാനെയും രണ്ടായി വിഭജിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് അഭിഭാഷകൻ. വെട്ടിമുറിച്ച ഭൂമിയിൽ അയാൾ ഒരിക്കലും കാലുകുത്തിയില്ല. പഴയ ഭൂപടങ്ങളും ജനസംഖ്യാ കണക്കുകളും ഉള്ള ഒരു മുറിയിൽ ഇരുന്ന് ഒരു രേഖ വരച്ചു. നദികൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, ഒരാളുടെ പൂർവ്വിക ഭവനം, എല്ലാം മണ്ണിൽ തൊടാത്ത ഒരു പേന കൊണ്ട് മുറിച്ചെടുത്തു.
ചരിത്ര ക്ലാസിലെ ഒരു ഹൊറർ കഥയാണെന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്. ഒരിക്കലും ആവർത്തിക്കാത്ത ഒന്ന്.
പിന്നെ വയനാട് സംഭവിച്ചു. പിന്നെ ഹിമാലയൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾ. പിന്നെ പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ മറ്റ് മലനിരകൾ ഓരോ മഴക്കാലത്തും ക്ലോക്ക് വർക്ക് പോലെ താഴേക്ക് ഇഴയാൻ തുടങ്ങി.
ആരും ഉറക്കെ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു കാര്യം ഇതാണ്. നമ്മുടെ പരിസ്ഥിതി അനുമതി സംവിധാനം ‘റാഡ്ക്ലിഫി’ൻ്റെ മാപ്പ് ടേബിളിൻ്റെ അതേ യുക്തിയിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
പശ്ചിമഘട്ടത്തെ പരിശോധിച്ച ഗാഡ്ഗിൽ കമ്മിറ്റി പറഞ്ഞു, ഇതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ദുർബലമാണ്. ഭൂരിഭാഗവും സംരക്ഷിക്കുക. സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ ഒന്ന് നോക്കി, വേണ്ട നന്ദി പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ കസ്തൂരിരംഗൻ കമ്മിറ്റിയെ നിയമിച്ചു, അവർ റാഡ്ക്ലിഫിൻ്റെ ജോലി വീണ്ടും ചെയ്തു. ദൂരെ എവിടെയോ ഇരുന്ന്, ഉപഗ്രഹ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി, വരകൾ വരച്ചു. ഇത്തവണ ഒഴികെ, വരകൾ നേരെ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയാണ് പോയത്. ഒരു റോഡിൻ്റെ ഒരു വശം ‘പാരിസ്ഥിതികമായി സെൻസിറ്റീവ്’ ആയിരിക്കാം. മറുവശം, ഇരുപത് അടി അകലെ, ക്വാറിക്ക് തുറന്ന സമയം.
പർവ്വതങ്ങൾ ഭൂപടങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നില്ല
ഒരു മലയ്ക്കും വ്യത്യാസം അറിയില്ല. ആരും ചരിവിനോട് രേഖയുടെ ഏത് വശത്താണ് ഇടിഞ്ഞു വീഴേണ്ടതെന്ന് പറഞ്ഞില്ല. ഒറ്റ വാചകത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ മുഴുവൻ പ്രശ്നവും അതാണ്. ഒരു കുന്നിൻ ചെരിവ് ഒരു സ്പ്രെഡ്ഷീറ്റ് പോലെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ‘അനുവദനീയമായ’ വശത്തിലൂടെ ആരെങ്കിലും ഒരു തുരങ്കം പൊട്ടിക്കുമ്പോൾ, കടലാസ് ജോലികൾക്കായി വൈബ്രേഷനുകൾ നിലക്കുന്നില്ല. മുഴുവൻ ചരിവും അയഞ്ഞു. സുരക്ഷിത മേഖലയും സെൻസിറ്റീവ് മേഖലയും ഒരുമിച്ച്, തുടർന്ന് മഴ ജോലി പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ആരുടെയും ഫയൽ നമ്പർ ആദ്യം പരിശോധിക്കാതെ അത് എല്ലാം താഴേക്ക് കുഴിക്കുന്നു.
1947-ലെ പോലെ, അവിടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ആളുകളോട് ആരും ചോദിച്ചില്ല. സ്വന്തം ഭൂമിയിൽ അന്തിമ തീരുമാനം ഗ്രാമസഭകൾ, അതായത് തദ്ദേശ ഗ്രാമസഭകൾക്ക് ആയിരിക്കണമെന്ന് ഗാഡ്ഗിലിൻ്റെ റിപ്പോർട്ടിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു. ലളിതമായ ആശയം. മരിച്ചവരെ സംസ്കരിക്കുന്ന ആളുകൾ അവരുടെ വീടിന് മുകളിലുള്ള കുന്നിന് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് തീരുമാനിക്കണം.
പകരം ആ അധികാരം നേരിട്ട് ഡൽഹിയിലെയും സംസ്ഥാന തലസ്ഥാനങ്ങളിലെയും കമ്മിറ്റികളിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള മണ്ണിടിച്ചിലിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത മുറികളിലെ പദ്ധതികൾക്ക് ഒപ്പുവച്ചു.
റാഡ്ക്ലിഫ് തൻ്റെ അതിർത്തി രേഖ വരക്കുകയും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രാജ്യം വിടുകയും ചെയ്തു. അതിൻ്റെ വില എന്താണെന്ന് ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.
നമ്മുടെ ആധുനിക റാഡ്ക്ലിഫുകൾക്ക് ആ ഒഴികഴിവ് പോലും ഇല്ല. അവർക്ക് വാർത്തകൾ കാണാൻ കഴിയും. അവർക്ക് വയനാടിനെ കാണാൻ കഴിയും, മൃതദേഹങ്ങൾ എണ്ണാൻ കഴിയും, അടുത്ത ആഴ്ച ക്ലിയറൻസ് കൈമാറാനും കഴിയും. ഭൂപടത്തിലെ രേഖ ഒരു ഇഞ്ച് പോലും നീങ്ങിയിട്ടില്ല. അതിൻ്റെ പിന്നിലെ അഹങ്കാരവും അവർക്കില്ല.
നമ്മുടെ കടലാസ് ജോലികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, പ്രകൃതി അതിർത്തികൾ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. അത് ഓരോ മൺസൂണും നടപ്പിലാക്കുന്നു.
